Homburg Apeldoorn 2 - LSG 3

(geen verslag)

  Homburg Apeldoorn 2 2031 LSG 3            1992 6-2
1. Thomas Beerdsen    1992 Thomas Thissen   1986 1-0
2. Marcel Boel        2204 Jeroen vd Linden 2082 1-0
3. Freddie vd Elburg  2144 Marcel Wubben    2002 ½-½
4. Maarten Beekhuis   2091 Adinda Serdijn   1992 1-0
5. Mark Brussen       1987 Frans Erwich     1951 1-0
6. Martin v Dommelen  2094 Marcel de Jeu    1960 1-0
7. Anton Weenink      1898 Johan Stins      1896 ½-½
8. Jan den Besten     1836 Quirinius v Dorp 2065 0-1

Schaakles op bord 1

Nico Zwirs bericht over zijn "IM battle en de taartwinst":

Zaterdag mocht ik tegen IM Hans Klarenbeek spelen. Als ik niet verloor kreeg ik taart van mijn vader, verloor ik moest ik trakteren. Dus met extra motivatie ging ik de wedstrijd in, ook omdat ZSC-Saende had gezegd dat Hans Klarenbeek op bord 1 zou zitten en hij de jonge pupil (mij dus) best schaakles wilde geven.
Op het bord was het precies het tegenovergestelde. Nadat ik groot voordeel bereikte in een superscherpe partij, lukte het helaas net niet om de winst te vinden. Wel was ik tweemaal heel dichtbij een winnende variant, alleen zag ik de slotzetten niet.
Het werd een remise en daardoor kreeg ik dus een taart.

  ZSC-Saende        - Homburg Apeldoorn 2  4½-3½
1.Hans Klarenbeek   - Nico Zwirs            ½-½
2.Dennis Rosegg     - Thomas Beerdsen       ½-½
3.Jan-Bart Abcouwer - Freddie vd Elburg     0-1
4.Erik Janssen      - Marcel Boel           0-1
5.Eric Bark         - Erik Smit             ½-½
6.Hans Galje        - Martin van Dommelen   1-0
7.Frank Tijdeman    - Mark Brussen          1-0
8.Ben van den Bergh - Maarten Beekhuis      1-0

Alle partijen in pgn

Regelmatige overwinning op WSC

Henk Vinkes

Op een mooie lenteachtige dag trad het tweede team van Homburg Apeldoorn aan tegen de Westlandse Schaak Combinatie. Op zo’n dag zit je liever op een beschutte plek van de zon te genieten, maar de Schaakbond kan dat natuurlijk ook niet van te voren weten. Toch was het een dag waar we met genoegen op terug kijken, omdat in de speelzaal ook het zonnetje volop scheen voor ons. Niet dat zich dat zo vlot uitte, maar het vertrouwen dat het team uitstraalde was veelzeggend. Een gemiddeld aantal zetten van alle partijen van 28,6 zegt denk ik genoeg. Wie zit er dan boven en wie zit er onder, en wat zegt dat over de desbetreffende partij.

De eerste zonnestraal die het team van WSC omverwierp was van Marcel Boel die ruim onder het gemiddelde bleef. Na 21 zetten en de nodige heerlijke zetten om uit voeren was de eerste score snel binnen. Waar gaat zwart dan de fout in? Op de dertiende zet (?!) waar hij zijn paard naar a5 speelt en daar zichzelf buiten de arena zet. Marcel kan een paar heerlijke zetten doen en zodoende bewijzen dat het paard totaal verkeerd staat op de damevleugel. Zwart doet de zetten waar Marcel op hoopt en ziet de mooiste combinaties vanuit de zon binnenstralen. Als zwart dan het aas op g5 pakt is het snel uit. Het paard op a5 is klaar voor de slacht, maar daar wilde Paul Brasser niet meer op wachten.

De partij van Erik Smit bleef ook ruim onder het gemiddelde aantal zetten. Het stellingsvoordeel voor een van beide spelers doorbrak niet het gemiddelde. Al met al een gemiddelde partij voor Erik dit seizoen. Maar zo dacht hij er zelf ook over, het is een gemiddeld seizoen. Maar zijn teamgenoten willen zeker proberen hem boven dit gemiddelde uit te krijgen. Misschien de Olifant weer eens uit de kast halen… Hopelijk niet de verkeerde Olifant.

Mark speelde tegen Aagaard een Gesloten Siciliaanse opening. Dit ging zo’n 13-14 zetten gelijk op, maar toen kwam Mark onder stroom te staan. Thuis was de elektricien aan het werk en het leek er op dat de volts en ampères waren omgedraaid. Mark hoopte er nog op dat een kortsluiting er toe kon leiden dat alleen de aardlekschakelaar teruggezet moest worden, maar helaas. Aagaard zette er even 380 volt op en daar was Mark niet tegen bestand. En toen Mark ook nog de plus en de min van de stekker omdraaide, kon hij snel opgeven. Een pijnlijke nederlaag.

Thomas Beerdsen had tot nu toe de nodige stekkertjes uit de contactdozen van menig tegenstander getrokken en wilde dat uiteraard deze ronde ook doen. Maar mental coach Ven Demmolen dacht daar anders over en zag meer in een voetbalachtige aanpak. Van links de aanval inzetten en dan via een contra-attack over de middenlijn doordrukken met de open te zetten buitenspelval. Nu snapte de coach er zelf ook al niks van, en de teamcaptain stak er maar een stokje voor en maande Martin maar weer te gaan schaken! Toch speelde Thomas een onderhoudende pot met over en weer aanval en verdediging die broodnodig waren. Er restte een stelling waarin volgens Fritz zwart nog door had kunnen spelen, maar een eindspel met ongelijke lopers is toch niet te winnen… in vele gevallen. Zijn tegenstander koos voor eeuwig schaak en dat was misschien ook wel de juiste uitslag voor deze partij. Zowaar dus een remise voor Thomas, hij wijkt dus af van zijn gemiddelde.

Met Freddie begint het er op te lijken dat hij KNSB-vormcrisis te boven is. Nu ging de partij tegen Johan Valstar lange tijd gelijk op, maar op het moment dat het tijd was in een gemiddelde stelling het evenwicht te doorbreken was hij er als de kippen bij. De opstoot 21… b4 leidde een lange afruil van stukken in die Freddie veel beter onder controle had. Het leek er op dat zijn tegenstander in paniek raakte en niet meer de juiste zetten kon vinden. De paniekzet Lxf5 is daar het beste voorbeeld van, want het levert niets op. Alle zwarte stukken werken perfect samen terwijl de witte totaal geen controle meer over zichzelf hebben. Opgave is dan ook de enig overgebleven optie. Mark maakt dan de balans op en gokt op nog een winstpartij en twee remises, hoe fout hij later blijkt te zitten…

Dan de partij van Maarten, waarbij men het beste zijn eigen uitleg bij de partij kan bekijken. Hij had er enigszins voordeel aan dat hij dezelfde variant op de clubavond ook al op het bord had gehad. Toch moest hij er nog hard voor werken om de winst binnen te halen, en kreeg ook nog een remiseaanbod. Na overleg met de teamleider toch nog even doorgespeeld omdat het niet duidelijk was hoe de andere partijen zouden aflopen. Gelukkig maar, want snel daarna toverde hij een prachtige combinatie uit de hoge hoed, met als mooiste zetten Lxh7 en Pxg6!

De overwinning komt nu met rasse schreden dichterbij hoewel het nog niet duidelijk is wat Nico gaat doen. Martin echter is pionnetjes aan het rapen en het lijkt een kwestie van tijd te zijn dat hij wint. Ondanks het grote verschil in ELO-rating kan Nico niet de veste van Thierry Bieger breken. Hij probeert het door diverse trucjes in de stelling te brengen, maar Thierry trapt nergens in. Het lijkt op een zwoegpartij en remise lijkt de meest logische uitslag. En dan is het opeens afgelopen, blundertje… Tja, dat is het onvoorspelbare van het schaken. En daarmee is direct de definitieve winst binnen, net voor 17.00 uur.

Intussen heeft Martin weer 33 pionnen erbij gewonnen en is het alleen afwachten wanneer Johan Voorburg de partij opgeeft. Al na 16-17 zetten kondigt zich een overwinning voor Martin aan als hij de eerste pion in beslag mag nemen. Zijn paarden voeren zo’n enorm schrikbewind in de zwarte stelling dat zelfs Khadaffi snel op de knieën zou zijn gegaan. Maar ja, dat is een ander verhaal. Pion na pion verlaat het slagveld en alleen een schijnaanval van zwart moet nog worden weerlegd. Dat is wel aan Martin over te laten, de enige vrees is dat het nog te lang kan gaan duren. Maar ook hier helpt een blunder zodat het snel is afgelopen. Dat brengt de uitslag op 6-2, en dat al om 10 over vijf!

Een regelmatige overwinning die ons verder naar boven helpt. Nog twee wedstrijden en een plaats bij de Top Drie moet mogelijk zijn.

   Homburg Apeldoorn 2    - WSC                 6 - 2 
1. Nico Zwirs             - Thierry Bieger      1 - 0 
2. Marcel Boel            - Paul Brasser        1 - 0 
3. Erik Smit              - Michiel van Woerden ½ - ½ 
4. Maarten Beekhuis       - Marnix Hofman       1 - 0 
5. Freddie van der Elburg - Johan Valstar       1 - 0 
6. Thomas Beerdsen        - Manfred Kindt       ½ - ½ 
7. Mark Brussen           - Michael Aagaard     0 - 1 
8. Martin van Dommelen    - Johan Voorberg      1 - 0 
9. Sjef Rijnaarts         - Frank Kroeze        1 - 0 
10.Tom Meurs              - Christian Richter   0 - 1 

Alle partijen in pgn

Homburg Apeldoorn 2 haalt twee matchpunten op bij Fischer Z

Henk Vinkes

Na een maand waarin Wijk aan Zee alle schakers en schaakactiviteiten voor zich opeiste, was het eindelijk weer tijd voor de vaderlandse schaakcompetitie. Niemand van het team was blijkbaar ter plekke inspiratie op gaan doen omdat het via internet alles makkelijker te volgen was, begrijpelijk. De reis ging naar Amsterdam alwaar het team van Fischer Z ons (zonder uitnodiging) op zou wachten. Tot nu toe hadden ze de “makkelijkere” teams de punten afhandig gemaakt. Daar moest volgens ons maar eens verandering in komen.

Omdat de locatie (Batavia-cafe) dicht bij het Centraal Station ligt is het uiteraard vanzelfsprekend om met de trein naar Amsterdam te gaan. Op het Apeldoornse station wordt Freddie direct op scherp gezet als hij zijn pinpas niet terugkrijgt uit dat “k**-apparaat” voor de treinkaartjes. Geduld geduld is een schone zaak, want als Freddie op zoek gaat naar een sloophamer annex drilboor kiest het apparaat tickets voor zijn pasjes en spuugt de pas maar weer uit. Hij is gewaarschuwd!

Ach, het zijn de beslommeringen van voor, tijdens en na de treinreis. In de dubbeldekker op het laatste stuk naar Amsterdam stappen we de coupe binnen op zoek naar een plek voor ons allen en zien die snel… Aiiiii, daar ligt iemand te slapen over de hele breedte en ruimte van vier zitplaatsen. Dat hij daarbij geen schoenen aan heeft en zodoende diverse minder aangename geuren door de coupe laat waaien doet veel mensen de spreekwoordelijke neus optrekken. Gelukkig hebben we een lieftallige dame naast ons zitten die in het bezit is van geurdodende gassen in een spuitbusje. Het was de stiltecoupe, maar dat was geen sprake van. Maarten krijgt uitleg van een dramatische ochtend van een medepassagier die op auditie gaat en geen kaartje kon kopen, en op haar beurt weer werd geholpen door een Barmhartige Samurai. Een reisje Amsterdam gaat zo dan wel heel snel.

Het is inderdaad maar een kort stukje naar het Batavia-gebouw voor de wedstrijd. Van binnen een ouderwets aandoend gebouw en aan de buitenkant zijn zo te zien de nodige renovaties doorgevoerd. Maar ja, altijd als je in Amsterdam komt is het een bouwput, en dat zal ook niet anders blijven. Het gebouw grenst aan de achterkant aan een gracht met daar tegenover een Coffeeshop die als eerste door Thomas wordt ontdekt. De teamleider neemt de bestellingen ;-) op voor als hij later die middag zijn gebruikelijke wandeling door de plaats gaat maken. Na een kort toekomstwoord van de wedstrijdleider(?) kan iedereen zijn plaats innemen, maar nog niet alle spelers van de tegenstander zijn aanwezig, tactiek of gewoon de drukte van de grote stad? Na het nemen van de nodige foto’s (ja Erik, dat moet nu eenmaal van Kareltje!) gaat The Boss maar aan de wandel.

Je bent dicht bij het centrum en de Dam, dus daar ben je ook zo. Het is ook altijd druk daar, bij het Sexmuseum, de Rondvaartboten, Beurs van Beerlage en de Bijenkorf. Op de Dam staan vele toeristen zichzelf of elkaar te fotograferen voor ons Nationaal Monument. De teamleider loopt dan weer verder richting Krasnapolsky en komt opeens bij een aantal straten waar diverse dames met de gordijnen open voor het raam staan, ik dacht altijd dat wij Nederlanders de gordijnen altijd dicht hadden, vreemd hoor. Opvallend was ook dat zij allemaal een zelfde soort interieur hadden zoals een bed midden in de kamer en een rode lamp in de voorkamer. Ze waren ook allemaal uitermate vriendelijk want iedereen mocht binnen komen, op de thee of zo? Aangezien mijn team mij hard nodig had ben ik maar niet op visite gegaan…

Teruggekomen in de zaal werd ik gelijk getrakteerd op een en al schaakdrama en ellendige stellingen van de meeste spelers. Het was net zo miezerig als het weer buiten. Maar eens zien hoe de middag zijn verloop gaat krijgen. Erik stond slecht tot verloren, Marcel was aan het zwoegen, Thomas had nog niets bereikt. Maarten kon een middagje gaan verdedigen, Mark was niet blij ….. pfeeeww. Maar het was nog vroeg in de middag en er kon nog van alles gebeuren en dat is een absolute waarheid die later uit zou komen.

De partij van Freddie was er een die vanaf het begin al onze kant op zou gaan. Gemotiveerd door het pinpas-incident gaf hij Rein Barendregt geen schijn van kans. Vanaf het begin van de partij was het een typische Freddie-partij. Het kleine voordeeltje uitbreiden tot een beslissend voordeel. Dat Barendregt in de slotstelling nog wel door had kunnen spelen is duidelijk, maar hij had geen zin in het onvermijdelijke dat hij de twee vrijpionnen niet tegen zou kunnen houden. Het was een welkome overwinning, zowel voor Freddie als het team.

Erik speelde zijn slechtste wit-partij sinds 10 jaar, zoals hij het wereldkundig maakte op Facebook. En daar was niets van gelogen als je voor de 15e zet min of meer al slecht tot totaal verloren staat. Hij werd van alle kanten om zijn oren geslagen met sterke zetten van Casper Blaauw. Alles wat Erik deed had weinig resultaat, maar ja, de stelling leende zich er ook niet voor om iets van te maken. Maar omdat hij er toch was die middag kon hij net zo goed maar stug blijven zitten en zien of er nog iets van was te maken. Het bleek vreemd genoeg effect te hebben, want Blaauw speelde te snel in de overtuiging dat het wel vanzelf zou gaan. Erik kwam onder druk van de klok maar wist toch iets te bereiken. De beslissende zet daarin was dat hij zijn pion kon doorschuiven naar b6. Die zorgde er voor dat de twee pionnen minder geen winst gingen opleveren. Dat was dus echt een remise die uit het vuur is gesleept. Mooi stug doorgegaan door Erik.

Waar ging het mis met de partij van Mark? Was dat al na zo’n 7-8 zetten? Het was alle hens aan dek op de damevleugel en alle stukken van Mark werden daarheen gedirigeerd voor een soort verdediging? Jeroen Kroos sprokkelde na verloop van tijd eerst een pionnetje naar zich toe en voerde de druk meer en meer op. Een kwaliteitsoffer leverde Kroos in ruil drie pionnen op die allemaal machtig zouden toeslaan. Op de 40e zet hield Mark het maar voor gezien, er was geen eer meer te behalen.

Een halfuur later kon Maarten Beekhuis ook zijn koning omleggen. Ook hij moest de hele middag in de verdediging. En als al je stukken op de damevleugel staan terwijl het gevecht aan de andere kant plaatsvindt blijft het lastig schaken. Maarten moet een stuk inleveren en krijgt daar twee pionnen voor terug. Je kunt het dan lang rekken, maar aan het eind van verhaal ga je toch verliezen. In tijdnood verliest hij dan ook nog weer die pionnen en staat dan gewoon een stuk achter. Een harde nederlaag. Wat kunnen we daar tegenover stellen of wat gaat de tegenstander verkeerd doen. Thomas lijkt remiseachtig, Marcel heeft een degelijk voordeeltje en bij Martin en Wietze is het nog een beetje onduidelijk.

Voor de zoveelste keer mocht ik voor de wedstrijd vertellen dat er wel degelijk rekening gehouden moest worden met Hummeltje. Het verhaal van de eerste ronde (winst op een FM) lijkt toch wel te werken! De opening (Caro-Kann) bleek te zijn voorbereid in huize Beerdsen, inclusief 3.. g6. Toch weet Thomas geen voordeel te bereiken en in het middenspel heeft Bram van Dijk het betere van het spel. Actievere torens en een loper die iets te veel wiet heeft gesnoven, waar Thomas alleen maar een op hol geslagen peerd tegenover kan stellen. In tijdnood speelt Bram van Dijk goed maar laat zich toch het witte poeder van de tafel blazen! Thomas heeft zijn c-pion ver opgeschoven om zodoende tegenspel te creëren. Precies op de 40e zet begaat hij een beslissende fout waardoor hij al zijn voordeel kwijt is. En nog geen drie zetten later geeft hij de hele partij weg. Het lijkt dan ook nog een opgave om de partij op te geven tegen Hummeltje. Thomas trekt de stand weer gelijk.

Aan de andere kant van de muur heeft Wietze de hele middag mijns inziens een stugge partij gespeeld. Ook een hele middag in de verdediging zoals bijna het hele team leek te doen. Niels Bouton was ook bezig om langzaam maar zeker Wietze zijn wil op te leggen. Won een kwaliteit en dan zou op techniek het punt naar hem toe gaan, volgens de logica. Maar dan de ommekeer. Bouton verzuimt in de tijdnoodfase beslissend toe te slaan en dat geeft Wietze moed. Later in de trein krijgen we allemaal les van Wietze: jullie zijn allemaal te materialistisch ingesteld! En dat is een waarheid die klopt als een bus! De twee lopers spelen prachtig samen en zijn een nachtmerrie voor wit. Tevens is de zet 47… Txd4 een genot voor het schakersoog, Wietze in Optima Forma. Vanaf daar is het genieten totdat hij zijn tegenstander mat zet. Een prachtige invalbeurt! Daarmee komt de overwinning al dichterbij.

Want Marcel Boel gaat eindelijk weer het genoegen van een overwinning proeven, na een tot nu toe waardeloos seizoen. Lang gaat de partij gelijk op, hoewel Marcel iets ruimteoverwicht lijkt te hebben. In de tijdnoodfase vliegen de stukken over het bord, maar Marcel heeft het net iets handiger aangepakt en weet een eindspel te bereiken waar het een kwestie van tijd is voor hij het punt kan tellen. Wel moet hij zijn twee koningspionnen geven om zodoende de koning in het spel te betrekken. Dan worden alle witte pionnen opgepeuzeld en wit de illusie ontnomen dat Marcel met paard en loper mat moet gaan zetten. De overwinning is binnen, en eentje die echt diep uit de gracht is opgedregd.

Martin verzorgt het sluitstuk van de dag. Hij kan wel bogen op een klein voordeeltje in het middenspel. Maar toch komt er een kink in de kabel. Misschien onderschat hij de aanval van Van ’t Kaar want hij brengt zichzelf wel in de problemen. Het is dat Van ’t Kaar vergeet definitief toe te slaan dat hij de tijdnood door komt, maar een nederlaag was heel dichtbij. In die tijdnood speelt Martin het beter en weet zich los te wrikken uit de omsingeling. Hij moet daarna nog even de lopers activeren en het lijkt soepel remise te worden. In die overtuiging is ook zijn tegenstander maar als de eindstelling op het bord staat, zegt Fritz dat wit een gewonnen stelling heeft. Waarschijnlijk door het lange spelen en de intimiderende aanwezigheid van alleen maar Homburg-spelers geeft hij remise. Het maakt voor de wedstrijd niets meer uit, misschien wel voor de persoonlijke eer.

Al met al een wedstrijd waarin we het onderspit leken te delven, maar door strijdlust en stug doorgaan hebben we gewonnen. De tegenstanders vergaten op de beslissende momenten toe te slaan en kregen daarvoor de rekening gepresenteerd. Nog drie ronden en kunnen we deze competitie nog altijd afsluiten met een hoge positie.

   Fischer Z            2074 - Homburg Apeldoorn 2  2099 3  - 5
1. Casper Blaauw        2247 - Erik Smit            2237 ½  - ½
2. Jos Teeuwen          2160 - Marcel Boel          2177 0  - 1
3. Bram van Dijk        2075 - Thomas Beerdsen      1964 0  - 1
4. Maarten Veldt        2100 - Maarten Beekhuis     2108 1  - 0
5. Rein Barendregt      1930 - Freddie vd Elburg    2112 0  - 1
6. Robbert van 't Kaar  2094 - Martin van Dommelen  2094 ½  - ½
7. Jeroen Kroos         1984 - Mark Brussen         2027 1  - 0
8. Niels Bouton         2000 - Wietze Nijdam        2071 0  - 1

Partijen in pgn

Homburg Apeldoorn 2 - Amersfoort: 3-5

(geen verslag)

Partijen in pgn

 Homburg Apeldoorn 2 2119 Amersfoort            2192 3-5
1. Erik Smit         2234 Rene Tonnon           2096 ½-½
2. Nico Zwirs        2189 Andre v Nieuwenhuizen 2092 1-0
3. Thomas Beerdsen   2020 FM Dimitri van Leent  2152 0-1
4. Freddie vd Elburg 2105 GM Matthew Sadler     2618 0-1
5. Marcel Boel       2203 Lukas Boutens         2164 0-1
6. Maarten Beekhuis  2085 Bram van den Berg     2238 1-0
7. Mark Brussen      2041 Jeroen Bugel          2095 0-1
8. Martin v Dommelen 2076 Peter Reedijk         2081 ½-½

Dat hummeltje

Henk Vinkes

Soms zijn er van die wedstrijden waar alles van een leien dakje gaat en de punten als zoete maanzaadbolletjes over de toonbank worden geserveerd. Maar het kan ook zijn, dat je na verloop van tijd doorkrijgt dat het hem niet gaat worden die dag. Dat laatste was van toepassing op de wedstrijd van het 2e team in de wedstrijd tegen AAS uit Aalsmeer.

Net voor de wedstrijd was de teamleider van AAS toch een beetje verbaasd dat er een "hummeltje" aan het tweede bord plaatsnam. Ik heb hem toen maar even toegefluisterd dat dat "hummeltje" in de eerste ronde een FIDE Meester een zeer onaangename middag had bezorgd. Waarschijnlijk zag hij daarbij over het hoofd dat aan het eerste bord hummel Zwirs was gaan zitten, omdat hij zijn eigen speler ogenschijnlijk waarschuwde voor wat hem te wachten stond.

Aan het eerste bord bij hummel Zwirs kwam snel de hoofdvariant van het Konings-Indisch op het bord. Wit gaat zich op de damevleugel concentreren en zwart gaat doet het tegenovergestelde op de koningsvleugel. Na zo’n 30 zetten probeert Nico een doorbraak te forceren maar Albert Jan Keessen weet alle dreigingen te pareren. Nico moet daarna dan wel eeuwig schaak geven om niet in een matnet te lopen.

Kambiz Sekandar mag voor de tweede keer invallen, omdat Erik in het vliegtuig aan terugkeren is uit Zuid-Afrika. Kon hij de vorige ronde nog een remise uit het vuur slepen, dit keer was de opdracht moeilijker. Henk Noordhoek zette de druk er omstreeks de twintigste zet vol op, en dat pakte voor hem goed uit. Via een simpele combinatie werd er een pion gewonnen en vanaf dat punt ging het vlot. Niet snel daarna werd de tweede pion ingevorderd en het toreneindspel werd snel en effectief uitgeschoven door Noordhoek.

Marcel Boel kwam al snel in de ronde tot de conclusie dat hij als een zondagskrant bij twintig graden vorst stond en als de remisehaven voorbij zou komen hij direct in dat schip zou springen. Maar dat schip kwam niet voorbij en hij moest dus zelf die kant op proberen te zwemmen. Maar het bleek niet haalbaar, het lastige paard op g4 en al die andere vervelende stukken gaven hem geen rust. Via een eenvoudige combinatie was het snel uit. Dat zijn van die dagen dat je niet altijd kunt winnen.

Toch kwam er weer even een zeer welkome opleving omdat Martin aan het achtste bord teamleider Ben de Leur zeer gedegen wegschoof. In het middenspel wist Martin een pion te verorberen maar dat voordeeltje was nog niet direct beslissend om de partij binnen te halen. Maar toch leek het als vanzelf te gaan omdat de activiteit van de witte stukken soepeler in de heupen was dan de zwarte stukken. De witte koning ondersteunde zijn onderdanen in de aanval en mocht daarbij zelf de volgende pion in ontvangst nemen, daarna was het snel bekeken. We deden weer een beetje mee…

Maarten Beekhuis speelde weer een vertrouwde Beekhuis-partij maar overspeelde zijn hand toen het er echt om ging. Hij moest lange tijd de druk van Jeffrey van Vliet ondergaan maar deed dat de hele partij goed. Geen rare dingen en op een bepaald moment zelfs een klein voordeeltje, voor wat het waard was. Maar toen het tijd was om de rijen en stelling te sluiten probeerde hij net iets te veel, en vanaf daar ging het snel bergafwaarts. Eerst werd er een pion in de goot gegooid en daarna nog eens een stuk voor een waardeloze pion. Dan kun je nog wel leuk mat dreigen, maar daar heb je niks aan als je net daarvoor zelf mat gezet wordt.

Dan Hummeltje zelf. Gelukkig weten we bij Homburg zelf waartoe Hummeltje in staat is, het is waarschijnlijk toch elke keer een verrassing of schok als Thomas achter het bord plaatsneemt en vooral als dat een van de hoge borden is. Hummeltje zette zijn Siciliaanse partij vlot op en liet het nadenken over aan Paul Schrama die dus waarschijnlijk was gewaarschuwd door zijn teamleider voor wat er in de eerste ronde gebeurd was in hetzelfde gebouw. Je mag daarbij uiteraard niet de kracht van de tegenstander onderschatten want Paul Schrama wist alles constant binnen de remisemarge te houden, en werd net niet onder de voet gelopen. Toen het erom begon te spannen moest toch ook Thomas meer denkwerk verzetten en werd de resterende bedenktijd beduidend minder. Van alle ogenschijnlijk opgebouwd voordeel bleef in de tijdnoodfase weinig meer over. En toen ging het van kwaad tot erger en kwam Hummeltje in een matnet terecht. De routine van de tegenstander gaf dan toch de doorslag, maar daar zal voor aanvang van de partij niet aan gedacht zijn.

Zat het dan allemaal tegen deze middag, nee het zat ook een keer mee… Freddie van der Elburg is nog steeds op zoek naar de KNSB-vorm en in zijn vertrouwde Hollandse opening kreeg ik de indruk dat hij bezig was een wurgpartij te creëren. Langzaam maar zeker de druk opvoeren en dan toeslaan. Maar omdat de vorm voor de zaterdag er niet is kwam het moment van onoplettendheid weer tevoorschijn. Eerst werd een paard teruggestuurd naar zijn stal, en kort daarna kon een pion naar het abattoir vervoerd worden. De rest van de stelling van Freddie was daarna ook klaar voor de slachtbank. Maar de tijdnood kwam te hulp in de vorm van de vermaledijde 40e zet! Precies op de 40e zet maakte Jasper van Eijk de fout die Freddie redde om te vluchten in een eeuwig schaak. Als je weet dat elke zet wint is het frustrerend om precies die zet te vinden waardoor je tegenstander kan ontsnappen. Freddie zag gelukkig het positieve ervan in dat de weg omhoog weer was gevonden.

Het slotstuk werd overgelaten aan Mark Brussen die mocht proberen Bob Feis te tackelen. Het ging lange tijd gelijk op waarbij Bob Feis het betere van het spel had. Hij had de aanval en alles wat Mark kon doen was de matdreigingen te pareren. Ogenschijnlijk kostte dat weinig moeite maar het kleinste foutje had desastreuze gevolgen kunnen hebben. In tijdnood werd het evenwicht niet verbroken en remise leek een juiste uitslag te gaan worden. Wederzijdse vrijpionnen zou de winst brengen die het meest durfde, maar daar kwam het niet op aan. Het werd een klein foutje met grotere gevolgen die daarna weer een ramp hadden kunnen veroorzaken. Zoals het ging wist Mark door een fout van Bob Feis een kwaliteit te winnen maar deze kreeg daardoor wel drie heerlijke verbonden vrijpionnen. Mark had echter zelf twee verbonden vrijpionnen die een beetje in toom werden gehouden door een witte loper. Het spande erom en Mark had eenvoudig kunnen verliezen maar ze zagen allebei spoken van promoverende pionnen. Toen Mark de mogelijkheid kreeg om de loper van het bord te rammen en zodoende zijn pion door te laten lopen was het pleit beslecht. In de slotstelling staan er drie witte pionnen klaar om te promoveren maar geen van alle zou dit ultieme doel bereiken.

We hebben verloren van een sterkere tegenstander en daar hoeven we ons niet voor te schamen, alhoewel het net zo goed te andere kant op had kunnen gaan. Het zijn van die middagen dat... nou ja, dat had ik al in de eerste alinea beschreven.

Pgn met alle partijen
Detailuitslagen ronde 3

Nederlaag rechtgezet

Henk Vinkes

Een kort verslag vanaf de Captain’s Headquarters omdat hij zelf niet bij de wedstrijd aanwezig kon zijn. Hij was druk bezig versnaperingen gereed te maken voor als het team later die dag hopelijk succesvol terug zou keren van de Enschede-missie.

Omdat op de meest ideale plek werd gespeeld om zoiets thuis te kunnen volgen, werd er uiteindelijk wanhopig gezocht naar de juiste internetlink voor het volgen van de partijen. Die werd pas laat in de middag gevonden maar net op tijd om de belangrijke tijdnoodfase mee te maken.

Ruim daarvoor had Maarten Beekhuis al korte metten gemaakt met Anne Veltman die om onverklaarbare redenen een pion weggaf, die zag hij uiteraard nooit meer terug. Hij kreeg zeer harde klappen van Maarten en staakte na 23 zetten de strijd.

Daarentegen liet Martin van Dommelen zich de kaaskoekjes zeer zuur smaken, de worst stond toen nog niet eens op tafel. Zijn stelling werd met het gekartelde slagersmes opengereten maar om dan maar gelijk de hele bak met salade te koop te zetten was ook weer niet nodig geweest. De omsingeling van de koning werd soepeltjes voltooid.

Erik Smit speelde tegen Raoul van de Oudeweetering een partij die van zet 1 tot en met het einde gelijk bleef, niets spectaculairs. Hopelijk de volgende ronde voor Erik een spektakel, maar dan wel als hij terug is van zijn vakantie.

Teleurstelling overheerste bij Nico Zwirs nadat hij in de eerste ronde de winst had laten liggen en zodoende geen gelijkspel uit het vuur kon slepen voor Homburg 2. Maar dat werd deze ronde meer dan goed gemaakt. Een knap staaltje van klassiek schaak met de Spaanse Marshall-variant gaf hem prachtig spel en Michiel Snuverink kon alleen maar toekijken. Een mooie overwinning. De voorsprong was weer bereikt, het stond 2½-1½.

Na de supersnelle overwinning in de eerste ronde moest Thomas deze keer iets langer aan de bak. Soepel ging het niet en het leek er dan ook op dat hij voor remise moest vechten. Maar Caissa was in de tijdnoodfase op zijn hand en Dinant Postma verprutste zijn stelling compleet. De pionnen van Thomas liepen door naar de overkant.

Invaller Kambiz Sekandar had als invaller een lastige middag. Als je de hele middag alleen maar mag verdedigen en dreigingen pareren, zijn er leukere dingen te doen. Toch wist hij alles in redelijk goede banen te leiden en misschien had hij er in het eindspel iets meer uit kunnen halen. Het liep uit op een remise. Stand 4-2 en nog een halfje nodig voor de winst.

Gebrand om de misstap uit de eerste ronde recht te zetten liet Mark Brussen het zweten over aan Jasper de Jong. Die zal vast zijn hoop gevestigd hebben op zijn ver doorgelopen pion op de c-lijn. Maar toen dat gevaar geëlimineerd was kon Mark rustig maar gedegen naar de andere kant lopen om daar het bal te openen. De winst was binnen.

Op bord twee zat Mister Cool Boel rustig zijn zetjes te doen en af te wachten totdat de spanning bij Snuverink 2 zou breken. Het geniepige zetje Pe2 leverde Cool Blue een pion op. Maar ja, die had hij kunnen verdedigen met g3. Dan is het simpel Appeltje Eiersalade voor Marcel, hoewel het nog wel vrij lang duurde voordat hij het hele punt kreeg.

Bij deze is de nederlaag van de eerste ronde mooi rechtgezet. Op deze voet gaan we door.

   Dr. Max Euwe 2    2014 - Homburg Apeldoorn 2  2080  2 - 6
1. Michiel Snuverink 2098 - Nico Zwirs           2047  0 - 1
2. Laurens Snuverink 1927 - Marcel Boel          2203  0 - 1
3. R. vd O'weetering 2063 - Erik Smit            2238  ½ - ½
4. Harry Broeken     1891 - Kambiz Sekandar      1930  ½ - ½
5. Jasper de Jong    2057 - Mark Brussen         2039  0 - 1
6. G.J. te Bokkel    1979 - Martin van Dommelen  2082  1 - 0
7. Anne Veltman      2042 - Maarten Beekhuis     2110  0 - 1
8. Dinant Postma     2055 - Thomas Beerdsen      1987  0 - 1

Wisselvallige wedstrijd

Henk Vinkes

In de eerste ronde speelde het tweede team een wisselvallige wedstrijd. Al snel kwam het team op voorsprong omdat Thomas Beerdsen een enorme linkse directe uitdeelde aan FM Van Doeland. Het duurde maar elf zetten!

Toch kwam uit de andere hoek een rechtse directe terug omdat Freddie van der Elburg blunderde. Dat duurde net vier zetten langer dan da vorige partij. Het is dan maar beter om Freddie even uit te laten razen.

Maarten onderschatte het stukoffer van zijn tegenstander en bracht zichzelf steeds meer in de problemen, wat niet nodig was geweest.

Erik Smit en Marcel Boel konden geen potten breken, en totaal geen doorbraak forceren in de vestingen van hun tegenstanders.

Mark speelde een degelijke partij maar net voor de tijdcontrole liet hij zich de kwaliteitskaas van het brood eten. Hij verloor een stuk tegen een paar nutteloze pionnen en later ook de partij.

Martin maakte de schade weer dragelijker door een goede partij om te zetten in winst.

Toen moest Nico Zwirs de wedstrijd redden en bijna slaagde hij daar in. In tijdnood had hij Chessbase engines totaal op hol laten slaan, omdat om de twee zetten het voordeel wisselde van speler. Toen het tijd was om de winst binnen te halen, miste hij net een trucje van zijn tegenstander. Toch haalde hij er netjes een remise uit. Jammer, maar zijn tijd komt nog wel.

Dus verloren we met 3½-4½. We hebben nog acht wedstrijden om dat recht te zetten.

Pgn met alle partijen

Teamindeling Homburg Apeldoorn 2

De technische commissie van Schaakstad Apeldoorn heeft het team van Homburg Apeldoorn 2 als volgt samengesteld:
• Freddie van der Elburg
• Erik Smit
• Marcel Boel
• Martin van Dommelen
• Maarten Beekhuis
• Mark Brussen
• Thomas Beerdsen
• Nico Zwirs

Jeugd debuteert in Homburg Apeldoorn 1 en 2

De technische commissie van Schaakstad Apeldoorn heeft Tom Meurs en Armen Hachijan geselecteerd om komend seizoen te spelen in het eerste team van Homburg Apeldoorn (de sponsornaam waaronder Schaakstad Apeldoorn in de KNSB-competitie speelt). Nico Zwirs en Thomas Beerdsen zijn gevraagd voor Homburg Apeldoorn 2. De vier jeugdige spelers hebben met dit voorstel ingestemd.
Het basisteam van Homburg Apeldoorn 1 is bekend. Naast deze spelers zal er af en toe een invaller zijn. Naar verwachting speelt grootmeester Artur Joesoepov twee keer.
Teamleider Henk Vinkes verwacht geen grote veranderingen in Homburg Apeldoorn 2. Binnen enkele weken (in principe 26 juli) overlegt de technische commissie met teamleiders van Homburg Apeldoorn 1, 2 en 3 en een bestuurslid dat de overige teams coördineert.
In de KNSB-beker competitie komt Homburg Apeldoorn jaarlijks uit met een jeugdig team. Mogelijk neemt een team van Homburg Apeldoorn deel aan de Euro Club Cup.
De technische commissie van Homburg Apeldoorn bestaat uit Lex Cornelisse, Rien Bos, Karel van Delft en Merijn van Delft.

Het basisteam van Homburg Apeldoorn 1 bestaat uit:

1. GM Sebastian Siebrecht (ELO 2417)


2. IM Ilja Zaragatski (ELO 2472)


3. IM Roeland Pruijssers (ELO 2462)


4. IM Alexandr Kabatianski (ELO 2439)


5. IM Merijn van Delft (ELO 2364)


6. IM Arthur van de Oudeweetering (ELO 2321)


7. FM Stefan Kuipers (ELO 2354)


8. FM Sjef Rijnaarts (ELO 2264)


9. Tom Meurs (ELO 2175)


10. Armen Hachijan (ELO 2158)

Xidata Hardenberg - Homburg Apeldoorn 2

    Xidata Hardenberg   2096 - Homburg A'doorn 2 2145 3½ - 4½  
1.  Freerk R. vd Meulen 1983 - Armen Hachijan    2072  0 - 1  
2.  Peter Mijnheer      2139 - NO                      1 - 0 R
3.  Tim Remmel          2091 - Tom Meurs         2212  0 - 1  
4.  Ludger Hollmann     2191 - Maarten Beekhuis  2130  1 - 0  
5.  Henry Veneman       2095 - Erik Smit         2208  0 - 1  
6.  Hans Galje          2056 - Freddie vd Elburg 2131  0 - 1  
7.  Jan van der Veen    2103 - Marcel Boel       2192  ½ - ½  
8.  Richard Hendriks    2109 - Martin v Dommelen 2068  1 - 0

Homburg 2 - Fischer Z

Henk Vinkes

Nadat in de vorige de ronde de strijd om het kampioenschap min of meer beslist lijkt mochten we op 27 maart aantreden tegen Fischer Z voor de eerste van de twee overgebleven wedstrijden. Op papier moest dit een niet al te moeilijk te nemen horde worden, maar er bleek toch nog stevig gestreden te moeten worden.

Bij aanvang was de personele bezetting van het Fischer Z team het grootste probleem: om 13.00 uur toen de wedstrijd begon waren er maar vier spelers aanwezig. Als blijkt dat een van de chauffeurs vergeten was dat er een wedstrijd was deze zaterdag, moet de trein voor drie spelers uitkomst bieden en mag de driver himself de horror van het op tijd komen aangaan op de snelweg.

De eerste resultaten laten niet snel op zich wachten als Holger Lehmann geen zin heeft de gekozen opening door te spelen en hij daarbij wordt geholpen door een gewillige tegenstander die ook niet over veel strijdlust beschikt. Daarom een snelle remise op het eerste bord.

Erik Smit had de avond voorafgaand aan deze wedstrijd gebroken met zijn traditie om niet voor een partij te drinken… Gevolg was een verstoorde nachtrust met symptomen van alcoholische beneveling die daarbij gepaard ging met een moeilijk te vatten slaap. Kwam dat nu even goed uit dat zijn tegenstander de bovengenoemde chauffeur was die alles in het werk stelde om op tijd te komen. Martin wist Erik al een hard onder de riem te steken met de bemoedigende woorden dat zijn tegenstander heus wel 2 minuten voor 2 binnen zou stormen. Het werden 2 minuten na 2 en dat betekende dat Erik de gemiste slaapuurtjes kon inhalen. In no-time was het dus 1½-½.

Daarna was het wachten tot ongeveer 4 uur voor de volgende punten. Maar die kwamen daarna ook snel achter elkaar op het scorebord. Als eerste Martin van Dommelen die Niels Bouton simpel van het bord veegde. Wel met een klein beetje hulp van zijn tegenstander die dacht een pion te winnen, maar getrakteerd werd op een keiharde mataanval.

Niet snel daarna incasseerde Freddie van der Elburg het volle punt omdat Arno Weber zeeën van tijd gebruikte en uiteindelijk niets meer overhad om een verdediging te bedenken. Freddie had de hele middag rustig kunnen nadenken in de tijd van zijn tegenstander, die van alles probeerde om een doorbraak te forceren. Maar hij kon niets vinden en zoals het dan vaak gaat krijg je de kous op de kop. Arno Weber verloor op tijd, maar in zijn stelling zat ook niet meer zoveel muziek. Het was binnen een kwartier 3½-½, dat ging goed.

De volgende score kwam op naam van Marcel Boel die al snel een voordelige stelling wist te bereiken. Omstreeks de 17e-18e zet begint Marcel de zwakheden in de zwarte stelling bloot te leggen en ook hier weer een beetje geholpen door zijn tegenstander die een verpletterende aanval over zich heen krijgt. Het is op de achterste borden prijs schieten want ook Marcel schiet (net als Martin) de zwarte koningsvleugel aan flarden. Het moet een genoegen zijn om uit kiezen welke de mooiste van de matvoeringen is, en waar het meest van genoten kan worden. Met deze winst voor Marcel komen we op 4½ en is de winst binnen.

Dan moeten we toch een punt inleveren omdat Maarten Beekhuis het niet kan bolwerken tegen Bram van Dijk. Zijn stukken staan verspreid over de dame- en koningsvleugel en zijn niet echt het toonbeeld van samenwerking. Alles moet met pijn en moeite bij elkaar gehouden worden en dat kun je op je vingers natellen dat het touwtje vanzelf knapt. Maarten mag voelen wat de spelers van Fischer Z op bord 6 en 8 voelen en wordt genadeloos mat gezet.

De meevaller - als je het zo mag zeggen - komt op het tweede bord waar Armen het mazzeltje van de dag krijgt toegeworpen. Tegen Peewee van Voorthuijsen moet Armen alle zeilen bijzetten om niet onder de voet gelopen te worden, maar krijgt dan pardoes een tegenkans toegeworpen en die hij weer bijna weggooit (volgens Fritz). Zoals het gaat in tijdnood weet ook Peewee de zenuwen niet in bedwang te houden en wint Armen een kwaliteit en niet veel later de partij.

Als laatste is dan Tom Meurs bezig met het verdedigen van zijn stelling. En dat deed hij de hele middag: verdedigen en nog eens verdedigen, maar hij hield stand. Maar om elke keer de juiste zet te vinden gebruikte hij de nodige seconden en minuten en die komen er na de tijdcontrole niet meer bij. Toch wist hij de zaak zo te compliceren dat hij Jos Teeuwen een blunder wist te ontlokken. Het leverde een volle toren op die genoeg had moeten zijn voor winst. Had moeten zijn, want het had Tom te veel tijd gekost en net op het moment dat hij die tijd nodig had, tikten de laatste seconden weg. In die laatste seconden maakte hij de laatste blunder waardoor de stelling opeens toch verloren was. Had hij genoeg tijd gehad, had hij de winst binnen kunnen halen of desnoods remise kunnen forceren.

Een 5½-2½ overwinning die we aan onze stand verplicht waren. Max Euwe noch En Passant maakte een fout en dus gaan we in Groningen zien wie in de laatste ronde de zenuwen het beste in de hand heeft. Ik ga er niet vanuit dat beide teams ons nog een keer goed gezind zijn.

   Homburg Apeldoorn 2  2150 - Fischer Z         2104 5½ - 2½
1. Holger Lehmann       2185 - Casper Blaauw     2225  ½ - ½ 
2. Armen Hachijan       2072 - P. v Voorthuijsen 2257  1 - 0
3. Tom Meurs            2212 - Jos Teeuwen       2140  0 - 1
4. Maarten Beekhuis     2130 - Bram van Dijk     2094  0 - 1
5. Erik Smit            2208 - NO                      1 - 0 R
6. Marcel Boel          2192 - Robbert v 't Kaar 2078  1 - 0
7. Freddie vd Elburg    2131 - Arno Weber        1995  1 - 0
8. Martin van Dommelen  2068 - Niels Bouton      1939  1 - 0

Partijen in pgn

Hoeveel kansen kun je missen

Henk Vinkes

Wat de aanloop naar een goede afloop van deze competitie had moeten worden, liep uit op een regelrechte deceptie. Van te voren wisten we uiteraard dat de wedstrijd tegen Max Euwe uit Enschede de te nemen horde was. De tegenstanders waren zich er natuurlijk ook van bewust dat ze na diverse seizoenen van net geen promotie, het nu maar eens moest gaan gebeuren. Maar lopende het seizoen kwamen wij (Homburg Apeldoorn) aan kop en lieten alle andere teams steken en steekjes vallen, terwijl ze op papier sterker waren en zijn. Plaats van handeling was het “inspirerende” gebouw van DGT Projects. Een mooie omgeving om te schaken tussen honderden schaakboeken, schaaksets en schaakklokken. Maar wie zou het meeste profiteren van deze omstandigheden?

De wedstrijd begon voor ons al onder een slecht zonnig gesternte, omdat Holger Lehmann het leuk vond om linea recta naar de oude locatie te lopen, en daarbij mij als teamleider liet blauwbekken in de koude zonnige striemende maartse-wind. Net vijf minuten voordat zijn vlag zou vallen kwam hij binnen. Dat je daarna geen soepel partijtje meer kan spelen was duidelijk. Het uur tijdverschil leek aanvankelijk weer gecompenseerd te worden, maar het kwaad was al geschied. Via een simpele combinatie maakte Bart Konijn het uit en was alle moeite voor niets geweest.

Halverwege de middag zag het er best goed uit voor ons: Tom, Erik en Armen stonden goed, Freddie had gelijk spel en over de andere partijen hoefden we ook niet te klagen. De eerste die het evenwicht uit balans bracht was Freddie door een stuk weg te blunderen. De compensatie was nul komma nul, maar daarom kunnen we nog wel iets proberen. Het bleef bij proberen en het was beter om de partij daarom maar op te geven.

Tom had een prachtige stelling opgebouwd en het was wachten tot het definitief door zou slaan. Zijn tegenstander had er ook al weinig vertrouwen in, maar dan moet nog wel de beslissende knock-out uitgedeeld worden. Maar die bleef uit met als gevolg dat je dan een genadeloze tegenactie kunt verwachten. Tom verloor een kwaliteit maar kon wel een beperkte hoeveelheid aan tegenspel creëren. In de slotstelling staat Tom minder, maar voor de wedstrijd was remise een positief resultaat voor Dr. Max Euwe.

De wedstrijd had nog een wedstrijd kunnen blijven als Armen niet zo vriendelijk was geweest om een stuk in de aanbieding te doen. Hij had Floris van Assendelft totaal overspeeld en het was alleen maar de vraag wanneer hij de partij zou opgeven. Met een pion en een kwal meer zou dat een kwestie van tijd geweest zijn, maar als het al tegenzit in een wedstrijd zal het niet bij één voorval blijven. Armen vergat dat er een ongedekte toren op d1 stond, en daarna kon Floris als triomfator op de zegekar springen en zijn team zou niet lang daarna volgen.

Maarten Beekhuis wilde na de onderhandelingen over de bordvolgorde in Haren aan bord 8 plaats nemen, in de hoop dat we de tegenstander er mee konden verrassen. Hij kreeg Koen Lambrechts tegenover zich, en kon uiteindelijk maar net het hoofd boven water houden. Als je een dag later samen met Fritz kijkt, komt er weer iets van frustratie naar boven als je ziet dat hij op de 35e zet een prachtige kans op groot voordeel heeft gemist. Zoals de partij ging kozen ze beide een kant van het bord om de koning aan te vallen, waarbij Maarten in de tijdnoodfase een kwal moest geven. Maar omdat de wedstrijd geen overwinning meer nodig had voor Max Euwe, volstond een zetherhaling.

Ook Martin van Dommelen kon geen Enschedeese potten breken. Christian Scho behield de gehele partij een miniem voordeeltje maar nergens werd het evenwicht echt verbroken. Toen de klassieke stelling Toren met drie tegen twee pionnen op de koningsvleugel op het bord kwam, begrepen ze beiden dat de partij remise was.

Marcel Boel mocht het als Apeldoornse topscorer opnemen tegen Tim Lammens. De reactie na afloop van de partij was veelzeggend omdat Marcel nu eens een keer niet herinnerd wenste te worden aan een partij. Tim Lammens had hem op een rustige maar wel doelgerichte wijze tot overgave gedwongen. Ik denk niet dat er veel op valt af te dingen, vooral als je de hele partij al met de rug tegen de muur staat.

Valt er dan niets positiefs te melden van deze wedstrijd? Ja, gelukkig toch wel. Erik Smit speelde een puike partij tegen Jochem Snuverink aan het eerste bord. Als je de partij naspeelt zie je nergens een moment waar Snuverink ook maar de minste hoop heeft dat hij iets kan betekenen in deze strijd. Langzaam maar zeker zet Erik zijn stukken op de juiste plek, en zo nu en brengt hij er dan een kleine dreiging bij in de stelling. En Jochem kan alleen maar toekijken hoe hij in de verdediging wordt teruggedrongen. Met een typisch Smitsiaans eindoffensief worden er twee pionnen gewonnen en die zijn genoeg voor de winst in deze partij.

Maar de winst in de wedstrijd ging dus naar Dr. Max Euwe met 5½-2½, wat ook volgens Floris van Assendelft nogal afgetekend was. Maar ja, daar koop je niks voor, dingen gebeuren nu eenmaal op het bord en dat tekent zich af in de eindscore op het formulier. Wij zijn nu van de eerste naar de derde plaats gezakt op de ranglijst omdat En Passant veel meer bordpunten heeft. Soms is het een seizoen voor de ene club en een volgend seizoen gaat de andere flierefluitend door het jaar heen. Alles welbeschouwd, maakt Dr. Max Euwe nu de meeste aanspraak op het kampioenschap, te meer omdat ze nu van beide grootste concurrenten hebben gewonnen. Het zal een zucht van verlichting zijn in Groningen als ze dat ook daadwerkelijk voor elkaar krijgen. Het zal niet de eerste keer zijn dit seizoen dat er een misstap begaan wordt en dan liggen de kapers zeker op de kust te wachten om in het vrijgekomen gat te springen.

   Dr. Max Euwe        2211 - Homburg A'doorn 2 2150  5½-2½
1. Jochem Snuverink    2296 - Erik Smit         2208  0 - 1
2. Achim Buendgen      2078 - Freddie vd Elburg 2131  1 - 0
3. Floris v Assendelft 2303 - Armen Hachijan    2072  1 - 0
4. Tim Lammens         2283 - Marcel Boel       2192  1 - 0
5. Bart Konijn         2177 - Holger Lehmann    2185  1 - 0
6. Christian Scho      2166 - Martin v Dommelen 2068  ½ - ½
7. Evert Rademakers    2197 - Tom Meurs         2212  ½ - ½
8. Koen Lambrechts     2191 - Maarten Beekhuis  2130  ½ - ½

Wüsteveldjes, Haitsmaatjes en Beekhuisjes

Henk Vinkes

De ontknoping in de 2e klasse A komt met rasse schreden dichterbij, hoewel daar wel de aantekening bij moet worden gemaakt dat na deze 6e ronde de stand een scheef beeld geeft. Nog steeds moeten drie wedstrijden worden gespeeld die vanwege het slechte weer afgelast werden. En daar zit onze grootste concurrent bij, Max Euwe uit Enschede. We mogen er gevoeglijk van uit gaan dat zij geen problemen zullen hebben met Haren 1/SISSA. Het team waar wij het de 6e ronde tegen op mochten nemen.

Als je de gemiddelden qua ELO-rating bekijkt, zou dat ook voor ons weinig problemen moeten hebben gegeven. Toch leek het er in de loop van de middag op dat het allemaal niet zo soepel zou gaan als we ons hadden voorgesteld. Een wijsheid van het schaken zegt dat je een partij die gewonnen staat eerst nog maar moet winnen, en dit was hier ook een beetje van toepassing. De wijsheid van Erik Smit is dat het ELO-voordeel na 3 uur spelen pas tot uiting komt, en daar bleek iets van waarheid in te zitten. Tevens beginnen er zo onderhand een aantal spelers hun namen te koppelen aan een partijverloop. Zo hadden we sinds een wedstrijd tegen BSG al een Wüsteveldje, dat voor Schaakmaters en Homburgers inhoudt dat je toreneindspel dat remise is, toch verliest. Dan hebben we een Beekhuisje waarbij je eerst totaal verloren moet staan, en dan toch met geniepige trucjes remise pakt of wint, en sinds kort het Haitsmaatje. Daarbij overschrijdt je volkomen verbouwereerd de bedenktijd met opmerkingen in de trant van: goh, wat gaat die tijd snel, en niemand vertelt me ook iets...

Dan de wedstrijd, zoals gezegd duurde het even voordat er tekening in de strijd kwam. Op het eerste bord had Armen een enorme voorsprong in bedenktijd opgebouwd en leek Ready for the Kill. Maarten Beekhuis was een Beekhuisje aan het creëren, Tom rekte zich nog maar eens uit en kon zijn zetten nog maar net noteren. Holger musste da für sorgen dass er zeitig seinen Zug hollte. Erik begon zich langzaam te realiseren dat hier een Haitsmaatje in de maak was. Freddie was intussen opgewarmd en was ook klaar om het vuur stevig op te stoken. Marcel had dan toch liever aan bord 2 gezeten, want dan had hij geweten wat er op het bord zou komen, en Martin had eigenlijk het naaiwerk van zijn moeder over kunnen nemen, want op het bord was hij weinig bijzonders aan het breien.

De score werd geopend door Freddie van der Elburg die weinig te duchten had van Erwin Heijnen. In een Hollandse partij behield hij makkelijk het evenwicht en het was wachten op de eerste en misschien beslissende fout van Erwin. Het duurde niet lang voordat die gemaakt was en daarna was het ook gelijk uit. Na 22.fxe5 wint Freddie een kwal en dat verschil was Erwin reden genoeg om te concluderen dat hij er verder geen zin meer in had, hij gaf op.

Het duurde even voordat de tegenstander van Erik Smit aan het bord verscheen, maar toen ik hem binnen zag komen vertelde ik Martin het verhaal van een paar seizoenen geleden waarin Anne Haitsma de legendarische opmerking maakte toen hij de tijd overschreed: Er is ook niemand die mij vertelt dat ik weinig meer heb... Erik kon zich het voorval ook nog goed herinneren, en wist dat ongeveer hetzelfde ook eens gebeurde in een wedstrijd tegen Hardenberg. Het Haitsmaatje was geboren! Met toenemende verbazing zag Erik het weer gebeuren, hij had intussen een voordelige stelling opgebouwd, maar beslissend voor de partij was het nog niet. Maar toen Haitsma nog ongeveer 10 minuten op de klok had, begon hij lang na te denken, met het te verwachten resultaat. Weer overschreed hij de tijd, en weer was hij hier min of meer verbaasd over. We waren soepel op een 2-0 voorsprong gekomen. Het ELO-verschil kwam in het 4e uur volledig tot uiting.

Armen had zijn huiswerk uitstekend gedaan en gebruikte voor zijn eerste 25 zetten maar 5 minuten terwijl Paul van Linde zeeën van tijd nodig had dit theoretische duel bij te houden. Maar het lukte hem toch wonderwel, want tot ongeveer die 25 zetten was het allemaal theorie. De stelling ziet er wild en open uit en het kan nog alle kanten op. Misschien doordat Armen daarna langer (misschien toch te kort) is gaan nadenken ging hij uiteindelijk in de fout. Het slaan van de pion op f7 gaf zwart de gelegenheid zich los te wrikken en de aanval over te nemen. Getergd door de gemiste kansen ging het snel bergafwaarts met Armen, en toen de dame viel gaf hij op. Het is niet leuk als je goed speelt en dan toch verliest, maar die dingen horen er nu eenmaal bij. Wie of wat het heeft moeten ontgelden tijdens het afreageren van Armen is niet bekend, maar laten we hopen dat hij dat in de komende wedstrijden doet. Het was een kleine tegenvaller, maar gelukkig ving het team dat uitermate soepel op.

Marcel zag in de aanloop naar deze wedstrijd allerlei remisespoken opdoemen en daar had hij weinig zin in. De zeer goede score tot nu toe in deze competitie wordt alleen maar overschaduwd door “Geen Genade” Manuel Bosboom. Maar hij had het nodige geluk aan zijn zijde, Holger zag het spook al breeduit lachen, alleen Ico van der Born zag het niet. Na de zet 12.f4 van Marcel had hij met Te8 een pion kunnen winnen en was het anders gelopen dan nu. En zoals dan vaak gebeurt krijg je daarna de kous op de kop, maar dat duurde tot net voor de tijdcontrole. Marcel kon een toren offeren die hij direct weer terug kreeg, maar het kwaad was al geschied. Onder de druk van de klok gaf zijn tegenstander de dame weg, en dan heeft het weinig zin meer om door te spelen. De misstap van Armen was direct weer rechtgezet. 3-1 voorsprong.

Holger was 's morgens vroeg op pad gegaan en na een barre tocht van ongeveer 4 uur in Haren gearriveerd, met gelijk de mededeling dat het gunstigst voor hem was als hij de trein terug om 17.45 uur kon nemen. Hij speelde een lastige partij, stond constant met de rug tegen de muur en was duidelijk niet tevreden. Maar in het belang van het team geef je niet snel remise of laat je je partij verloren gaan. Maar in tijdnood had dan niets meer te vertellen en ging er vanuit dat hij snel op zou kunnen geven. Weibe Wielenga bouwde langzaam maar zeker een gewonnen stelling op. Maar in tijdnood gebeuren er weer rare dingen. Holger doet een verdigingszet met de loper waar wit dan net mee naar het verkeerde veld gaat, met als gevolg dat de stelling remise is. Een eindspel met ongelijke lopers. Een Beekhuisje zoals hij zo graag ook eens wilde is zijn deel.

Al na zo’n 15-18 zetten heeft Tom Meurs een duidelijke betere stelling. Sterke pion op d6, zwart met een uitgerangeerde dame op a1 zonder functie, en wit die kan zoeken naar de winnende combinatie. Om die te vinden blijkt er toch nog meer nodig te zijn, vooral als de tijd weer begint te dringen en met veel trucs in de stelling. Maar Tom weet het onder de druk van de klok allemaal prachtig te pareren. Als je het allemaal ziet gebeuren vanaf de 30e zet, verbaas je je erover dat het precies lijkt te kloppen, elke zet heeft de juiste functie. Het opschuiven van pion c4 valt de zwarte toren aan en daarmee dekt de loper het paard op a5. Alsof het van te voren bedacht is. Maar terwijl de stukken over het bord vliegen ziet het notatieformulier geen pen boven en op zich verschijnen. In wederzijdse razende tijdnood is het maar afwachten of er genoeg zetten zijn gedaan. Het belendende bord biedt daarna uitkomst en al snel is het duidelijk dat er 42 zetten gedaan zijn. Daarna bezegelt één winnende zet van Tom het lot, hij brengt de definitieve winst binnen. Het staat 4½-1½.

Dan nog twee partijen die het saldo van de bordpunten moeten opschroeven. Dat daar 1½ punt uit voort zou komen, had je eerder in de middag niet kunnen voorspellen. Zowel Martin als Maarten zijn goed weggekomen. Martin speelde tegen de nestor van het Harense schaken Conrad Mostertman. Lang hield Conrad Martin onder druk, maar een moment van onachtzaamheid deed de kansen keren. Conrad Mostertman gaf een kwaliteit, maar in plaats daarvan had hij beter gulzig een pion mee kunnen nemen en daarmee ook het initiatief in de partij kunnen behouden. Nu moest hij eerst het mat achter de paaltjes uit de stelling halen, wat Martin de tijd gaf de a-pion te verorberen. En zoals het dan vaker gaat, gaat het van kwaad tot erger. In het eindspel dat volgt blijkt Martin net iets handiger en loodst hij de winst binnen. Zijn commentaar was eenvoudig, maar alleszeggend: Ik heb even een Beekhuisje gedaan.

Maar er gaat natuurlijk niets boven het Beekhuisje zoals de Meester Beekhuis het zelf doet. Gezeteld aan bord 2 mag hij het opnemen tegen Bert van der Leest, en het is een zware partij. Na de opening en in het vroege middenspel staat hij heus niet slechter, maar er zitten allerlei trucjes in de stelling, en je moet het maar net op de juiste manier pareren en er niet in ondergaan. Hij heeft zelf ook genoeg tegendreigingen in de stelling gebracht, dus dat weegt tegen elkaar op. De vergevorderde c-pion zorgt voor genoeg onrust in het witte kamp. Maar Van der Leest gaat zelf op pad met de e-pion, en die is ook niet te stoppen. Maarten is genoodzaakt de toren te geven tegen een loper, en als die verwikkelingen voorbij zijn is Bert net iets te enthousiast in het nemen van de c-pion. Wat een totaal gewonnen stelling bleek, werd door een grafzet omgetoverd in een rasecht Beekhuisje van de zuiverste soort. De stelling is daarna gewonnen voor Maarten, maar hij gunt de beide torens net iets teveel vrijheid en eetlust als het om pionnen gaat. De partij verzandt in remise waar we tevreden mee moeten zijn. Maar ja, je hebt wel te maken met “De Maarten Beekhuis”.

En zo verlaten we het Hoge Noorden met een afgetekende overwinning. De concurrentie begaat ditmaal geen misstap en blijft goed volgen. Max Euwe moet nog de afgelaste wedstrijd tegen Haren inhalen, maar we mogen er gevoeglijk van uit gaan dat ze die zullen winnen. Ze staan al met 2-0 voor na de vooruit gespeelde partijen. En dan is er de volgende ronde waarin we tegen Max Euwe mogen spelen, en die wedstrijd zal waarschijnlijk beslissend zijn voor het kampioenschap in deze klasse. Net als dat twee seizoenen geleden was. En Passant lijkt er op te wachten dat we in de fout gaan, maar tot nu toe zijn we hen nog niet tot dienst geweest, en dat zijn we ook niet van plan.

   Haren 1/SISSA     2009 - Homburg Apeldoorn 2 2150  2 - 6
1. Paul van Linde    2149 - Armen Hachijan      2072  1 - 0
2. Bert vd Leest     2033 - Maarten Beekhuis    2130  ½ - ½
3. Jeroen Weggen     2072 - Tom Meurs           2212  0 - 1
4. Wiebe Wielenga    2043 - Holger Lehmann      2185  ½ - ½
5. Anne Haitsma      2029 - Erik Smit           2208  0 - 1
6. Erwin Heijnen     1906 - Freddie vd Elburg   2131  0 - 1
7. Ico van den Born  1903 - Marcel Boel         2192  0 - 1
8. Conrad Mostertman 1937 - Martin van Dommelen 2068  0 - 1

't Andere verslag

Benauwde overwinning

Henk Vinkes

De vijfde ronde van de competitie werd in zijn greep gehouden door de slechte weersomstandigheden in het hele land, met als gevolg dat de nodige wedstrijden niet werden gespeeld. Bij sommige afgelastingen kun je een vraagteken zetten omdat de treinen reden, mits met een aangepaste dienstregeling. Onze tegenstanders van 9 januari 2010, Groningen 2, zouden eigenlijk een barre tocht moeten ondernemen vanuit het Hoge Noorden. Maar ze kwamen met de trein en het weer in ogenschouw genomen waren ze ruim op tijd. Net voordat ze arriveerden was er besloten met iets aangepast speeltempo te spelen. Een speeltempo dat ons aan het eind van strijd niet ongunstig gezind was.

Ook al omdat de KNSB aan had gegeven rekening te houden met het weer, kregen de spelers een half uur minder bedenktijd zodat men met hopelijk redelijke omstandigheden de thuisreis kon aanvaarden als de treinen ook een normaal schema aanhielden.

Dan de wedstrijd zelf, die zou tot het ingekorte einde reuze spannend blijven. Als koploper willen de tegenstanders je koste wat het kost een potje lichten. Maar het bleek dat wij net iets gladder uit de hoek kwamen en zodoende weer de (voorlopige) koppositie konden behouden, hoewel een gelijkspel dichtbij was. Het begon met Martin van Dommelen die al voor de officiële start van deze Barruh Tocht op pad was gegaan vanuit Rayon Utrecht. Waarschijnlijk heeft hij bij de Vaartse Rijn een stempelpost overgeslagen, want toen ik even de temperatuur ging testen was het punt al genoteerd. De opening bleek voor Martin weinig geheimen te kennen, iets wat zijn tegenstander niet kon zeggen. De loperzet op de 14e zet werd door Martin gedecideerd onder een sneeuwduin geschoven. Een pikhouweel was niet meer nodig want het ging vanzelf na h4. Dan nog even de dame offeren en het eerste stempeltje was binnen.

Armen heeft het niet meer nodig om achter een stoel de schaakvloer op te gaan. Hij heeft al de nodige keren bewezen dat hij zelf de gladde trucjes klaarzet of onder 2 cm ijs verstopt om ze er daarna uit te bikken. Maar Joost Wempe is ook niet uit het verkeerde ijsblokje bevroren en wist de temperatuur niet onder zijn vriespunt te laten komen met als gevolg dat Armen de stelling kon ontdooien. Armen deed moeite genoeg om het voordeeltje uit te breiden, maar met vier lopers op het bord zat er weinig in. De veroverde pion kon geen verschil maken en remise was dan ook de juiste uitslag. Een goed debuut aan het eerste bord.

Dat Holger erop gebrand was om nu eens een keer geen remise neer te zetten was overduidelijk toen hij binnen kwam: Ach Mann, hasst du De1 gesehen? Daarmee duidend op de opgelegde kans die hij kreeg toegeworpen door Genna Sosonko in de wedstrijd tegen En Passant. En dat was toch al weer een maand geleden; ik vraag me af of hij al die tijd heeft kunnen slapen. In ieder geval zou het hem ditmaal niet overkomen dat hij het gebouw uit zou lopen zonder een winstpartij. En zo geschiedde het ook! In een Koning-Indische partij werden alle stukken van Holger in stelling gebracht en het was gewoon afwachten dat Chris Baljon een ijspegel zou laten vallen. Geholpen door de tijdnood van Baljon hoefde daar niet lang op gewacht te worden en daarna brak het ijs snel. Weer een stempel erbij voor de toertocht.

Maar even zo vlotjes als Holger de ijspegel liet ontdooien, net zo snel werd Tom Meurs in de iglo gezet om vissticks te gaan bakken. Want heel koel weerstond Rudolf Potze de aanvaldriften van Tom. Tom ging te optimistisch tegen de witte koning tekeer en kreeg later de sneeuwbal recht op de neus. Eerlijk gezegd was het offer op h2 op niets gebaseerd en was het bij uitvoering al gedoemd te mislukken. En dat gebeurde dan ook.

Sinds Marcel wist dat hij aan bord 2 zou spelen was hij in trainingskamp gegaan bij 43 graden onder nul om zo voldoende voorbereid aan het bord te verschijnen. Hij wist dat er een Spaanse partij op het bord kwam en ook wist hij dat hij daardoor voldoende warmte terug zou krijgen na een zware week onder erbarmelijke omstandigheden. Helaas moest hij vroeg erkennen dat tegenstander Joop Houtman genoeg wist van de opening en Marcel wilde dan ook de sneeuwpop vroeg op de brandstapel gooien, ik denk dat ik maar remise ga aanbieden... Toch speelde hij door in de hoop een opening te vinden. En die kwam er opeens toch door middel van een blijkbaar verassend nieuwtje (Td1) op de 25e zet. Joop Houtman raakte het spoor bijster (vreemd met zoveel sneeuw) en Marcel maakte dankbaar gebruik van de toegeworpen kansen. Een welverdiende stempel was zijn beloning! De tussenstand was nu 3½-1½ en de overwinning gloorde aan de horizon omdat Erik goed stond en Freddie aan het melken was.

Sinds twee ronden is Freddie van der Elburg weer op het goede pad. Een overwinning en een bijna overwinning op Hans Böhm lijken door te werken op de vorm. Tegen Uwe Rau werd al vlot na de opening een plusstelling bereikt, wat resulteerde in een pion voorsprong. Maar Uwe Rau had een ijsberg van het zuiverste soort opgeworpen en Freddie de IJsbreker kwam er niet doorheen. De vele pionnen verdwenen van het bord om te proberen zo het voordeel uit te breiden, maar het wilde niet lukken. Remise was een terechte uitslag. Na afloop was Freddie pissig dat het niet wilde lukken, maar Fritz geeft aan dat de balans vrijwel de gehele partij in evenwicht was.

Dan Maarten Beekhuis: op een bepaald moment in de middag roept Holger dat hij gewoon slechter tot verloren moet staan want dan wint hij tenminste. In de voorgaande ronden wist Maarten diverse partijen op miraculeuze wijze om te keren naar winst, al dan niet in tijdnood. Zoiets dwing je af zegt men dan meestal. Alleen deze middag kon hij de geworpen sneeuwbal van Ruben Slagter niet ontwijken. Hij werd in het nauw gedrongen en moest een kwaliteit inleveren. De stelling bleef ontzettend moeilijk te verdedigen maar Maarten haalde de tijdcontrole nog wel. Alleen daarna mocht hij in de sneeuw happen. En werd het dus 4-3 voor Homburg.

Erik had een zware middag en was ook al niet bereid de sneeuw voor de ingang weg te schuiven, had hem misschien meer spierballen voor de partij kunnen bezorgen. Terloops won hij een pion maar die bleek weinig waarde te hebben omdat de stelling gesloten bleef. Toch probeerde Erik de boel te forceren door een kwaliteitsoffer, maar bereikte hij daar niet het gewenste resultaat mee. Het was eerder Milan Mostertman die er garen bij spinde en mocht hopen op succes. De stelling zag er na 48 zetten tricky en riskant uit voor Erik, maar hij bleek het genoeg onder controle te hebben. Door mat te dreigen op h2 en een bewust gecreëerde voorsprong op de klok wist hij de veilige remisehaven te bereiken. En het was dus net dat halve uurtje minder bedenktijd, dat hier goed van pas kwam. Het bezorgde ons een benauwde 4½-3½ overwinning.

Dus blijven we aan de leiding in klasse 2a, maar er zijn nog vier lange zware ronden te gaan en het kan nog alle kanten op. En Passant lijkt de handdoek in de ring te gooien want zij speelden 4-4 gelijk. Net als twee seizoen geleden lijkt de wedstrijd tegen Max Euwe de belangrijkste van het seizoen te gaan worden.

Remise, maar niet terloops

Henk Vinkes

Al sinds dat we na de vorige ronde constateerden dat we aan de kop van de ranglijst stonden hield ons de vraag bezig wat te doen met de wedstrijd tegen En Passant. De eerste voorwaarde die gesteld werd was dat er geen enkele speler uitgeleend zou worden aan een ander team. Dat was ook wel nodig omdat tegelijkertijd met deze ronde de Bundesliga werd gespeeld en dus het 1e team mensen tekort zou komen, drie wel te verstaan. Dat werd opgelost door o.a. Thomas Beerdsen zijn debuut te laten maken in de Meesterklasse.

Mooi, het eerste probleem de wereld uitgeholpen, kunnen we door naar het volgende: wat als hij komt en wie speelt er dan tegen hem, en hoe zetten we de spelers verder neer. Met die persoon werd Kortchnoi bedoeld, uiteraard een enorme versterking voor de tegenstander. Omdat Holger tot nu toe in deze competitie alle partijen aan het eerste bord had gezeten had hij het meeste recht erop om tegen Kortchnoi te mogen spelen. Dat was ook duidelijk en konden we verder kijken naar de rest van de borden, doen we een “tactische” opstelling of zetten we iedereen neer zoals we normaal zouden doen.

De discussie en algemene indruk die volgde was dat het eigenlijk niet zou uitmaken of we iets slims zouden bedenken of dat we de normale opstelling deden. De gemiddelde tegenstand was (vooral aan de hoge borden) in principe te hoog om iets verrassends uit de hoed te toveren. Maar uiteindelijk zou er toch een alternatieve opstelling worden bedacht die min of meer tot stand was gekomen bij een paar biertjes. Over die “paar” biertjes lopen trouwens de geruchten uiteen, getuige een vaag mailtje van ene niet nader met voornaam genoemde M.B….

En Passant deed het verzoek om de partij van Bruno Carlier vooruit te mogen spelen omdat deze verplichtingen had op de speeldag. Normaal doen we dat niet omdat we altijd als een team naar de wedstrijden gaan, maar toch legde ik deze vraag bij de spelers neer. Een aantal duidelijke niet-vooruit-willen-spelen kwamen binnen als antwoord, maar Maarten Beekhuis toonde zich in eerste instantie bereid de partij vooruit te spelen. Wij mochten de kleur en het bord kiezen, dus dat werd bord 3 en dus met de witte kleuren. Mooi, ook weer geregeld. Maar toen dat alles gewoon leek door te gaan, bleek Tom Meurs toch in de plaats van Maarten te willen spelen. Zo geschiede dat dan maar. Kun je je goed voorbereiden op iemand als Carlier, de tegenstand blijft sterk, dus we zien wel hoe het loopt.

De partij werd op 8 december gespeeld tijdens de normale clubavond en tegelijk met een andere OSBO-competitiewedstrijd van het 5e team, wel zo gezellig in plaats van een klein zaaltje. Of het nu een voor- of nadeel was zal je nooit weten, maar het speeltempo moest natuurlijk aangepast worden aan de avond, en dus maar 2 uur p.p.p.p. Goed beschouwd werd het een partij uit een stuk in het voordeel van Bruno Carlier, en daar valt niets op af te dingen. De opening was Caro Kann en Tom had na zestien zetten al zijn pionnen een of meer velden naar voren gezet en dus de stelling zeer open gemaakt. Carlier werd teruggedrongen tot in de eigen regionen en net op dat moment zette Tom niet door. Op 15… f6 reageerde hij net iets afwachtend waarna Bruno met het loperoffer Lxe5 de stelling open gooide. Vanaf daar was het alleen maar pionnen ruimen en een heksenjacht op de witte koning die met het zweet in de bilnaad allemaal gemene zwarte stukken op zich af zag komen. Terecht valt er niets aan te merken op deze strakke overwinning van Carlier.

Dus konden we op zaterdag met een 1-0 achterstand naar Bunschoten vertrekken om daar af te wachten wat voor spelers Guido uit de hoed had getoverd. Met twee verschillende opstellingen bij de hand en een leeg formulier voor een verrassing zaten we onder het genot van de gebakken visjes uit te vogelen wie er zouden spelen. Maar de enige die we zagen was Éminence Hans Böhm, de overige spelers waren in een file terecht gekomen. Hmmm, wat nu te doen met de opstelling, Holger wilde nog wachten, maar Freddie die eigenlijk graag tegen Bosboom had gespeeld, vond het wel best zo. Dan toch maar van onze eigen kracht uitgaan. Maar toch hadden we een aantal aanpassingen gedaan ten opzichte van de vertrouwde volgorde. Martin werd naar voren gezet, en Armen en Marcel namen de aanval in de achterhoede op zich. Freddie die zich langzamerhand weer in vorm begint te voelen komen, nam plaats aan bord 4. Toen iedereen aanwezig was bleek dat Kortchnoi toch niet was overgekomen uit Londen.

De eenvoudige opmerking van teamleider Guido de Romph was dat we dat eigenlijk wel hadden kunnen verwachten. Temeer omdat hij natuurlijk niet meer een van de jongste is en een snelle reis heen en weer te vermoeiend voor hem zou zijn, iets wat eerder ook al was voorgekomen. Maar dan blijft nog de vraag of we hier profijt van kunnen trekken of dat we hier weggespeeld zouden worden door de kracht van En Passant aan de hoge borden, hoe anders zou het lopen. Kon Homburg de aanval op de koppositie weerstaan of kon En Passant het tij keren en langzaam aanspraak gaan maken op een leidende rol in de 2e Klasse A. Het werd een enorm spannende middag in het Denksportcentrum, en het was duidelijk te voelen dat de belangen groot waren in deze match.

Na ongeveer 2½-3 uur was er weinig tekening in de strijd te zien, en het was dan ook wachten dat we naar de tijdnoodfase zouden gaan, dan zouden er vanzelf koppen gaan rollen. En dat duurde dan ook niet lang. De eerste die daaraan begon was Armen en dat vanuit een niets-aan-de-hand stelling. Vanuit een Spaanse opening waren zo ongeveer alle stukken geruild en had Armen een paard, en tegenstander Sjoerd Drent een loper met allebei de dame er nog bij. Zoals wel vaker gebeurt bij de partijen van Armen lijkt er niets te gebeuren en dan opeens vallen er harde klappen. Waarschijnlijk ook opgejaagd door de opkomende tijdnood begaat Sjoerd Drent achter elkaar twee misstappen die direct dodelijk zijn, er rest hem evenmin nog tijd om die problemen op te lossen. De nederlaag van Tom Meurs is weer rechtgezet.

Toch komen we weer op achterstand omdat Martin het niet kan bolwerken tegen Manuel Bosboom. Martin vindt het bij voorbaat al niet prettig om tegen Manuel te spelen en dat zal er ook wel toe hebben bijgedragen dat het een moeilijke middag voor hem was. Martin vertelde na afloop dat je weet dat hij gaat aanvallen, maar dat je nooit weet waarvandaan hij uit zijn loopgraven komt. In deze partij begon Bosboom met 1.b3 en dan kun je al wel nagaan dat hij weer sluwe plannen heeft richting de koningsvleugel. Martin heeft te weinig ruimte om zich los te kunnen wrikken uit de omsingeling en vergeet dan ook nog tot overmaat van ramp zijn dame weg te zetten. 2-1 voorsprong voor En Passant.

Maar er liep blijkbaar iemand in de zaal rond met enorme soepele jojo want nog geen vijf minuten later was de stand weer gelijk omdat Erik C. Smit Dick de Graaf compleet in zijn eigen netten had ingesnoerd. Ga er maar vanuit dat Erik enorm getergd was en er op gebrand was om nu eens niet te verliezen na twee nederlagen en een lastige remise in deze competitie. Dick de Graaf had er voor gezorgd dat we voor de wedstrijd konden smikkelen en smullen van een gebakken visje, super! Maar ook moest hij daarna weer even onder de douche om fris en fruitig achter het bord plaats te kunnen nemen. Teruggekomen in de zaal wilde hij wel even weten wie er tegenover hem aan het bord zat: Erik Smit, da’s best wel een goeie. Die opmerking bracht hem er toe met enige voorzichtigheid ten strijde te gaan, en niet gelijk ten aanval te trekken. Maar de tijd dat hij later kwam zal hem parten hebben gespeeld, want Erik kon ruim de tijd nemen om de omstrengeling te voltooien. Het moet heerlijk spelen zijn geweest voor Erik: alles wat Dick de Graaf deed werd weerlegd met weer een strakkere strop. Dat Dick uiteindelijk door zijn vlag ging deed niet meer ter zake, de stelling was totaal verloren. Trouwens, wie heeft die jojo nu weer gejat?

Ja hoor, Genna Sosonko loopt er mee. Het is al wel duidelijk dat hij de volgende was die het punt scoorde, en wel tegen Holger Lehmann. In een gesloten Siciliaan had Holger zich kranig geweerd tegen de geslepen vos, hoewel het altijd moeilijk blijft om tegen zo’n ervaren persoon iets uit te richten. Op het oog had Sosonko altijd het overwicht in de partij maar Holger kreeg ook zijn kansen. Sosonko ruilt een toren tegen een paard en loper en met een op het oog ongedekte koning lijkt het zeer lastig te worden voor Holger. Toch gaat in tijdnood Sosonko in de fout, maar Holger weet er geen gebruik van te maken, helaas. In de veronderstelling dat alles wel zal winnen schuift hij zijn pion naar c2, en Holger slaat deze eraf om gelijk aan de overkant weer de dame in het spel te brengen. Daar beging hij helaas de fout want als hij 36.De1 had gespeeld zouden de rollen opeens omgedraaid zijn geweest. Het mocht niet zo zijn, want daarna was het gewoon uit en wint Sosonko. Het is dus weer een voorsprong voor En Passant.

En dan begint de spanning pas echt toe te nemen, want in de drie resterende partijen lijkt Homburg het betere van het spel te hebben. Zelfs Sosonko, die ik tegenkom op de trap, moet dit toegeven en volgens hem gaan wij net met een punt winnen. Toch fijn om zoiets van hem te horen, het geeft je een zonnige blik op de wedstrijd. Maar zoals een wijs schaker ooit zei: er is niets moeilijker dan een gewonnen staande partij te winnen.

Marcel Boel kreeg weer een middagje antischaak op zijn bordje gepresenteerd. En geef Laurens van Twillert eens ongelijk, met een rating die bijna 200 punten lager is dan die van Marcel. Dan laat je uiteraard hem toch het spel maken, en mag hij laten zien dat hij beter is. Natuurlijk is het te begrijpen dat Marcel er ietwat gefrustreerd door raakt want iedereen wil een opwindende partij hebben. Maar toch door stug doorgaan weet Marcel ver na de tijdcontrole iets meer spel te krijgen. Hij weet de a-pion vrij te spelen en Laurens kan dan alleen maar afwachten wat er over hem heen gaat komen. Wat er gaat komen, komt van ver en het is de zwarte koningsmamba die heel sluw en sissend de witte stelling binnensluipt. Een afdoend middel hier tegen is niet meer te vinden en geholpen door de wegtikkende seconden gaat Laurens door de vlag. Mooi, inleveren die jojo maar weer! Het is 3-3 en nu blijft iedereen er af.

Freddie van der Elburg had een te lange slechte periode, die eindelijk in de vorige ronde werd afgesloten met een overwinning. En afgelopen dinsdag kon hij mij tevreden vertellen dat de vorm weer aan het terugkomen was, nadat hij Thomas Beerdsen in de interne competitie had verslagen. Nu mocht hij het opnemen tegen Hans Böhm en dat deed hij voorbeeldig. Eigenlijk had hij vanwege de goede onderlinge score tegen Bosboom willen spelen maar dat ging dus niet door. Freddie speelde gewoon een puike partij en het kostte Hans Böhm veel moeite en ook tijd om niet onder de voet te worden gelopen. Maar net toen Freddie het voordeel nog verder naar zich had kunnen trekken ging hij net iets te optimistisch te werk. In de hoop dat de c-pion een sterke voorpost zou kunnen zijn en voor onrust had kunnen zorgen, stokte de machine en kon Böhm zich loswrikken. Zichtbaar geïrriteerd moet Freddie toezien dat hij opeens met een eindspel zit opgezadeld waarin hij een pion minder heeft. Maar ook Sosonko ziet dat het remise moet worden. Dat wordt het uiteindelijk ook, maar het scheelde niet veel of Freddie had zijn koning neer moeten leggen. Aan de andere kant mag Böhm van geluk spreken dat hij nog net tijd genoeg had om de remise te forceren, want met een loper alleen kun je niet winnen. En dan mag Freddie zich daarna weer gelukkig prijzen dat Böhm niet genoeg tijd had om te ontdekken dat hij één zet voor het forceren van de remise gewonnen staat... Dat is het leuke als je dag na de wedstrijd alle partijen door Fritz laat analyseren.

En dan blijft er nog een partij over, en die eindigde pas om een paar minuten na 7 uur, met in totaal nog iets van 35 seconden officiële speeltijd over. Het was weer de typische Maarten Beekhuis-partij. Partij beginnen, slechter staan, pion verliezen, nog een pion, belabberde waardeloze stelling, maar we gaan toch nog gewoon door met schaken, en dan langzaam weer terugkomen in de partij. Je moet er bij geweest zijn om het te geloven en gezien te hebben. Maarten speelt tegen Richard Vedder die een slecht seizoen meemaakt. Hij had verwacht tegen Freddie of Marcel te moeten spelen, dus wat dat betreft heeft de omwisseling in de opstelling wel enig positief effect gehad voor ons. Maar Vedder speelt de opening gewoon goed, en dwingt Maarten tot een fout, waarna hij meedogenloos inslaat op b6. Toch doet de aanwezige vormcrisis hem verkeerde beslissingen nemen, waardoor Maarten zich terug kan vechten en zelfs een gewonnen stelling kan bereiken. Waar hij had kunnen winnen weet hij zelf ook niet meer, want blijkbaar kun je dan niet meer de goede zetten vinden. Er ontstaat een enorm zenuwslopend eindspel met wederzijdse tijdnood, waarin Richard zelfs wordt aangespoord om Deur tuh Goan om zodoende Maarten door de vlag te jagen. Dat had waarschijnlijk niets uitgemaakt, want dan had Maarten altijd nog remise kunnen claimen omdat wit geen winstpoging deed en op de klok zou spelen. Zo ver liet Richard het niet komen en bood sportief in de geest van de wedstrijd remise aan, wat uiteraard werd geaccepteerd. Einduitslag 4-4.

Dit was een wedstrijd waar we in eerste instantie tegen opkeken vanwege de grote namen bij onze tegenstander, maar als je het nu bekijkt had er meer ingezeten voor ons. Wat als we de partij van Tom Meurs niet vooruit hadden laten spelen, misschien was En Passant dan wel gedwongen geweest een mindere speler in te zetten en hadden wij daarvan kunnen profiteren. Dat weet je niet, zoals het nu ging was het een sportieve strijd maar wel een die tot op het bot werd uitgevochten en een uitslag kreeg zoals die misschien hoorde te zijn. Wij staan nog steeds aan kop, mede omdat Max Euwe weer niet floreert, en ook gelijk speelt. Hoe het verder gaat in deze klasse lijkt dan ook kijken in een Glazen Bol en wie weet wat hij of zij daarin ziet mag het zeggen. Het blijft spannend, net als deze middag in Bunschoten.

  En Passant          2246 - Homburg A'doorn 2 2150 4 - 4
1.Genna Sosonko       2537 - Holger Lehmann    2192 1 - 0
2.Manuel Bosboom      2447 - Martin v Dommelen 2078 1 - 0
3.Bruno Carlier       2395 - Tom Meurs         2223 1 - 0
4.Hans Bohm           2255 - Freddie vd Elburg 2138 ½ - ½
5.Dick de Graaf       2165 - Erik Smit         2214 0 - 1
6.Richard Vedder      2260 - Maarten Beekhuis  2103 ½ - ½
7.Sjoerd Drent        1995 - Armen Hachijan    2064 0 - 1
8.Laurents v Twillert 1914 - Marcel Boel       2185 0 - 1

Pgn met alle partijen

Welkome overwinning

Henk Vinkes

Wie zou hebben gezegd dat het 2e team na de 3e ronde aan de kop van de tabel zou staan, zou een reeks verwonderlijke blikken op zich gericht hebben gevoeld. Maar niets minder dan dat blijkt toch waar te zijn. De veel sterker geachte concurrenten En Passant en Max Euwe hebben nu al een steek(je) laten vallen. Niet dat het gelijk doorslaggevend is voor deze hele competitie, maar het is een leuke bijkomstigheid. In de 4e ronde wacht ons En Passant, dus dan wordt meer duidelijk.

Amersfoort werd uiteindelijk met ruimere cijfers verslagen dan zich in de loop van de middag liet aanzien. Maar in tijdnood vielen een paar rake klappen in ons voordeel uit. Armen speelde zoals gebruikelijk weer een riskant opgezette partij. Na ongeveer 15 zetten ontplofte de stelling en werden over en weer stukken afgeruild. Maar het begint zo onderhand regel te worden dat Armen het allemaal weer beter had ingeschat. Peter Reedijk probeerde nog wel iets maar het had geen effect, Armen sleepte het eerste punt voor ons binnen. (partij Armen Hachijan - Peter Reedijk)

Martin van Dommelen speelde tegen Jeanine de Cloever een Gesloten Siciliaan. Hij had niets te vrezen en Jeanine kon eigenlijk alleen maar bogen op een miniem voordeeltje. Niets bijzonders dus, totdat Martin een vergiftigde pion denkt te kunnen verorberen. Resultaat: torenverlies, dus dan maar de partij opgeven. De net verworven voorsprong was weer om zeep geholpen.

Om Freddie toch weer eens het vertrouwen te geven kans te maken op een winstpartij zat hij aan het 8e bord. De vorige competitie was al dramatisch verlopen en ook nu wilde het niet echt lukken. Het 8e bord bood uitkomst, normaal gesproken zitten daar de iets mindere goden. Maar tekenend voor de vorm van Freddie tegenwoordig wilde het nu ook nog niet echt vlotten, alleen voor mijn gevoel leek dat hij wel het initiatief vasthield in deze partij. Pas toen de tijdnood zich aanbood ging het opeens vlot. Ruud Hopster dacht onrust te kunnen veroorzaken met een ver doorgelopen b-pion, maar die werd soepel onder controle gehouden. Een foutieve paardzet besliste de partij direct, de vergevorderde pionnen van Freddie maakte aan de andere kant opeens de dienst uit. Het was te lang geleden dat ik hem de hand kon schudden met een overwinning, laten we er nu niet weer zo lang op wachten!

Marcel liet me halverwege de middag weten toch nog even door te spelen in een op zich gelijke stelling, maar wel op zo’n manier dat hij het allemaal onder controle had. Zonder te veel risico te nemen was er toch genoeg om te proberen, en gokken op een foutje van de tegenstander. En die kwam er… Zwart had al zijn stukken, of die werden allemaal naar de damevleugel gedirigeerd. Logisch gevolg is dan dat de koning heel hard om zijn moeder kan gaan roepen, maar toen de Boel-armada in gang werd gezet was er niets meer te redden. Binnen een paar zetten stond Gerard van Otten mat, een gemeend dankjewel aan Marcel voor het doorspelen was wel op zijn plaats.

Langzamerhand begon het er goed uit te zien, want op de andere borden was alles onder controle. Holger mocht voor de derde keer op rij zich bewijzen in een toreneindspel. En net als de vorige twee keer was het ook hier potremise. Toen hij om zich heen keek naar de andere borden, had hij vlot door dat remise genoeg was voor de overwinning. Want hij zag dat Maarten opeens een vol punt toegeworpen kreeg. Een gelijkopgaande strijd kwam in tijdnood tot ontbranding. Maarten had mijns inziens alles steeds onder controle, maar uiterlijke schijn kan ook bedriegen. Net als in andere partijen vlogen hier ook de stukken van het bord in een secondestrijd om de 40e zet te halen. En zoals al zo vaak gebeurde was hier ook de 40e zet die zijn tegenstander de das omdeed. Net één veld te ver maakte het verschil tussen remise en verlies. Dat gaf Maarten de mogelijkheid om zijn tegenstander of in een matnet te schuiven of groot materiaalverlies. De winst was binnen.

Net als met Freddie wil het ook nog niet zo vlotten met Erik Smit. Twee partijen die duidelijk beter stonden gingen toch nog verloren. Het moet er weer een keer van komen dat het soepel draait. De partij tegen Dmitri van Leent was daar nog niet de juiste gelegenheid voor, maar die zal heus nog wel komen. Nu kwam hij er met een blauw oog van af, want eigenlijk had deze partij net zo goed verloren kunnen gaan. Een optimistische actie om een paard te ruilen tegen drie pionnen liep nog maar net goed af voor Erik. Hij moest er zwaar voor zwoegen maar uiteindelijk bleken de overgebleven pionnen genoeg voor remise, temeer daar zijn tegenstander ook zijn laatste pion moest inleveren.

Een snipverkouden Tom Meurs was toen nog bezig een dichtgeschoven vesting te breken. Tegenstander Marcel Flohr was niet van plan zelf actie te ondernemen en groef zich snel in zijn eigen regionen in. Daar is maar nauwelijks tegen te vechten, en als je het zou proberen krijg je de kous op de kop. In tijdnood leek het er op dat de spanning nog werd opgevoerd, maar het bleek gebakken lucht. Eeuwig schaak was om half 6 de uitkomst.

Uiteindelijk dus een ruime overwinning van 5½-2½ die zeer welkom was, omdat de vorige twee ronden toch moeizaam werden afgewerkt. 12 december dan de eerste echte vuurproef van dit seizoen, als we En Passant ontmoeten.

   Homburg A'doorn 2 2150 - Amersfoort        2032 5½ - 2½
1. Holger Lehmann    2192 - René Tonnon        2102 ½ - ½
2. Armen Hachijan    2064 - Peter Reedijk      2077 1 - 0
3. Erik Smit         2214 - Dimitri van Leent  2179 ½ - ½
4. Maarten Beekhuis  2103 - A. v Nieuwenhuizen 2102 1 - 0
5. Tom Meurs         2223 - Marcel Flohr       1852 ½ - ½
6. Marcel Boel       2185 - Gerard van Otten   2065 1 - 0
7. Martin v Dommelen 2078 - Jeanine de Cloet   1999 0 - 1
8. Freddie vd Elburg 2138 - Ruud Hopster       1882 1 - 0

Pgn met alle partijen

Schwindel, zwendel en bedrog

Henk Vinkes

In de 2e ronde van de competitie moesten we voor de eerste keer dit seizoen vertrekken naar Groningen, met de nadruk op eerste keer. Er volgen tot afgrijzen van diverse spelers nog twee noordelijke avonturen, met als slotakkoord de gezamenlijke laatste ronde van de 2e Klasse A. Als alle Poolcirkel campagnes zo verlopen als deze mogen we Amund Amundsen toch wel persoonlijk gaan bedanken.

Omdat Armen werd ingelijfd in het eerste team moest met de eveneens gebruikelijke pijn en moeite een invaller gevonden zien te worden. Anton Weenink sprong in de bres en verheugde zich op een genoeglijke middag en ging er eigenlijk vanuit dat hij snel weer huiswaarts kon keren. Al in de auto werd hem duidelijk gemaakt dat hij het lot niet moest tarten. Dat de smoes “de brug stond open” soms wel werkelijkheid blijkt te zijn ondervonden we deze keer, net na 13.00 uur stapten we de zaal binnen. Teamleidster Marjoke begon zichzelf al een beetje schuldig te voelen dat ze was vergeten ons uit te nodigen, maar zelfs de boys uit Apeldoorn wisten dat ze vandaag in Grunningen moesten zijn.

Na zo’n 2 uur spelen was er weinig tekening in de strijd, alleen Holger keek geïrriteerd rond dat zijn tegenstander Algra niet begreep dat hij echt niet deze remisestelling zou gaan verliezen. Hij maakte hem dat echt wel duidelijk door simpel alle pogingen op enig voordeel van hem te weerleggen. Dat hij nog een excuus aanvoerde dat hij slecht had gespeeld, deed er niet toe. Als je op dat niveau niet inziet dat je heus wel snapt of een toreneindspel remise is of niet heb je als Holger echt wel het recht om pissed te zijn. Den verdamten Zug um eine Viertel Stunde verpasst. En daar had hij een punt, uuh oh ja, een half punt.

Marcel Boel speelde de gesloten Siciliaanse opening en als je de partij naspeelt is er niets of niemand die de naam van de opening kan ontkennen. Na 22 zetten waar Marcel op de damevleugel de stelling vastzet en tegenstander Jans op de rechterflank alles onder controle houdt. Er zit niets meer in de stelling om uit te proberen en remise is dan ook het terechte eindresultaat.

Freddie van der Elburg die volgens eigen zeggen niets meer kan, trof de altijd sluwe vos Fons van Hamond. Waar het nu precies misging of mis kon gaan voor Freddie is gissen. Is het het gevoel voor de stelling dat je denkt dat je tegenstander altijd beter staat of is het de slinkse manier waarop van Hamond gebruik maakt van het ene kansje dat hij krijgt en dat gelijk beslissend blijkt. De batterij van torens en dame op de f-lijn, ondersteund door een oprukkende h-pion, verleiden Freddie tot het maken van een kapitale blunder. Hij kan gelijk opgeven. Na de wedstrijd maken we wel de afspraak dat Freddie vanaf de volgende ronde gewoon weer zijn partijen gaat winnen.

Maarten Beekhuis mag het opnemen tegen Henk Bosveld; de opening is Engels met kenmerken van het Hollands. De f-pion komt op de 2e zet al naar voren, en lange tijd is het schuiven en positioneren van stukken, en wachten tot iemand de eerste actie onderneemt of een fout begaat. Het blijkt dat Bosveld zijn stukken iets beter heeft neergezet: na 17-18 zetten kan hij een voordeel op zijn conto schrijven. In de daarop volgende 15-20 zetten heeft hij genoeg kansen om de beslissende klap uit te delen, maar eigenlijk consolideert hij alleen maar zijn voordeel. Dan vindt hij het genoeg en gaat zijn 2e dame erbij halen, de vrijgevochten b-pion krijgt de eer. Dan de wanhoopspoging van Maarten die volledig en dan ook werkelijk waar volledig wordt onderschat. Henk Bosveld laat zichzelf een matnet aanmeten, hij doet precies de enige zet (Df2) die dit mat om zich laat sluiten. Het staat gelijk aan zwendel dat Maarten met een materiële minderheid toch de winst binnenhaalt.

De komende “Big Man” van Homburg Apeldoorn Tom Meurs lijkt alle trainingsuren nu ten volle uit te buiten. Waar hij vorig seizoen nog met een soort drempelvrees speelde is dat nu niet meer het geval. Het ziet er allemaal wat relaxter uit en dat komt ook tot uiting in de resultaten. Vandaag kwam daar een tweede overwinning bij. Tom speelt rustig een klein stellingvoordeeltje bij elkaar, maar dat is niet echt beslissend voor winst. Toch is er zoals gebruikelijk dat ene zetje dat de boel laat ploffen. De Vrieze denkt de dame het leven zuur te kunnen maken, maar krijgt een harde tik op de neus. En net als bij Maarten doet hij precies die zet die op slag verliest. Tom geeft met de pion schaak op f2 en Michael de Vrieze neemt met de dame terug, en daar gaat een toren de doos in. De schwindel van de dag!

Voor Erik Smit lijkt het een beetje hetzelfde verhaal als met Freddie, het wil nog niet lukken dit seizoen. Het verschil met Freddie is wel dat Erik zich wel nodige kansen geeft op winst. Zoals hij ook nu na de partij laat blijken: weer een stelling verkloot. Peter Bosker laat min of meer zijn loper insluiten maar dat verlies wordt gecompenseerd door een paar pionnen die later in de partij de doodsteek voor Erik gaan worden. Toch laat Erik in tijdnood een opgelegde kans aan zich voorbij gaan. Na 26 zetten staat er wilde stelling op het bord en de stukken vliegen alle kanten op, dreiging en tegendreiging over en weer. Helaas ziet Erik niet dat hij met 27.Pe6 groot voordeel kan krijgen. Na dat overleefd te hebben weet Peter Bosker alle pogingen van Erik te weerleggen en begint hij langzamerhand op te stomen met zijn pionnen. Chessbase en Fritz geven uiteraard betere zetten aan, maar die zit niet vleselijk achter het bord. Erik kan het tij niet keren en moet ondanks de beste pogingen de vlag strijken.

De stand is dan 3-3, met Martin en Anton nog volop in strijd.

De Martiaanse e-pion had vandaag een groot avontuur in petto, maar had dat ’s morgens bij het krieken van de dag niet gedacht. Na zeventien zetten stond praatjesmaker uitdagend op e7 tegenover de zwarte koning te provoceren. Nu stond er wel een zwarte dame naast, maar toch, zal hem niet vaak gebeuren… Feit was wel dat in de tussentijd Martin zijn stelling aan het versterken was, terwijl Ewout Clarenburg nog niet aan de rochade was toegekomen. Toen hij dat wel had gedaan was dat gelijk vol risico, alleen Martin vergat toe te slaan (23. Pf6) met mataanval of dameverlies voor zwart. Zoals het nu ging behield Martin wel zijn kleine voordeel maar dat verdween in tijdnood bijna helemaal. Maar Ewout was zo vriendelijk om de helpende hand toe te steken op het moment dat hij een kans kreeg. Toen hij die niet pakte en liever de terugtocht van de toren koos was de partij beslist. Alle zwarte pionnen werden opgeruimd en 3 pionnen minder in een toreneindspel is niet fijn spelen.

Toch moest er nog een half puntje bijkomen om de wedstrijd te winnen, en die taak was weggelegd voor invaller Anton Weenink. Op de heenweg ging hij er gewoon vanuit dat hij als een van de eerste klaar zou zijn, waarom eigenlijk? Ik herinnerde hem eraan dat Henk Eleveld bij een invalbeurt ook eens als allerlaatste bezig was en een grote kans op winst had gehad. Anton speelde gewoon een goede partij en liet zich niet de kaas van het brood eten. Na afloop kregen we een les in schaakhistorie dat de gespeelde variant al in de 19e(!) eeuw werd gespeeld, en alle andere passagiers voelden zich opeens heeeel jong. Na 28 zetten stond er een eindspel op het bord waar Anton een miniem voordeeltje had. Het bleef hierbij omdat er gewoonweg niet meer inzat. Als hij was gaan forceren was het misschien verkeerd afgelopen, maar het bleek niet nodig te zijn. Na al een keer remise te hebben aangeboden kon hij vrijblijvend in de opkomende tijdnood van Marjoke Groot subtiel opmerken dat hij niet hoefde te winnen. En daar had ze geen verweer tegen, remise en de eerste overwinning van het seizoen.

Als je deze wedstrijd neutraal bekijkt hebben we niets te klagen over het nodige geluk in deze wedstrijd, vooral de partij van Maarten is een mazzeltje. Erik daarentegen had niet hoven te verliezen en dan kun je zo nog wel even doorgaan. Misschien kwam het team van Unitas er toch wel ietsje bedrogen uit.

   Unitas 2      – Homburg Apeldoorn 2
1. J. Algra      - H. Lehmann       ½  - ½
2. M. de Vrieze  - T. Meurs         0  - 1  
3. P. Bosker     - J. Smit          1  - 0  
4. M. Jans       - M. Boel          ½  - ½  
5. A. van Hamond - F. v.d. Elburg   1  - 0  
6. H. Bosveld    - M. Beekhuis      0  - 1  
7. E. Clarenburg - M. v. Dommelen   0  - 1  
8. M. Groot      - W. Weenink       ½  - ½

Gelukkig gelijkspel

Henk Vinkes

Na een teleurstellend verlopen seizoen in de 1e klasse maakt het 2e team weer zijn opwachting in de 2e klasse. Of we dit jaar weer aanspraak kunnen maken op de kampioenstitel lijkt een illusie. Het team van En Passant steekt qua gemiddelde rating ruim boven de rest uit. Maar dat dat niet alles zegt, bleek al in de eerste ronde toen het team van Max Euwe ze al in het stof lieten bijten.

Onze eerste ronde was min of meer een vervolg van het vorige seizoen. Ruimschoots kansen op een overwinning en die werden helaas niet benut. Omdat Sjef Rijnaarts doorschoof naar het eerste team moeten we het waarschijnlijk in de breedte zoeken qua sterkte. De taak van een degelijke killer op de hogere borden moet nu worden overgenomen door misschien Holger en Armen. Het zal moeten blijken hoe dat uitpakt. Armen nam deze ronde de rol van killer op zich en Holger de rol van degelijkheid.

Holger speelde tegen Kees Nagtegaal en speelde de hele middag verdedigend. Vrijwel de gehele partij kon Nagtegaal bogen op een minuscuul voordeeltje dat in tijdnood een pion voor hem opleverde. Holger bewees dat dat niet genoeg was voor de winst door zijn duidelijk actievere loper. Remise.

Armen speelde weer net als vorig seizoen een attractieve partij. Aanval op de koningsvleugel en zwart die het zoet op de damevleugel probeert te vinden. Als zwart Herman van Engen zijn loper laat insluiten is het pleit beslecht. Wel moet Armen nog even oppassen dat de zwarte stukken niet gevaarlijk worden, maar dat wordt simpel weerlegd.

In een Dame-Indische partij schuift Erik Smit zich langzaam naar een voordelige stelling. Een paard dat de witte stelling binnendringt zorgt voor onrust. Maar als het tijd is om te gaan oogsten stokt de machine. In tijdnood is een kleine aarzeling genoeg om de witte stukken los te laten. Het zwarte paard is opeens hulpeloos en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Met twee pionnen minder in het toreneindspel heeft het geen nut om door te spelen.

Vorig seizoen leek Tom Meurs nog podiumvrees te hebben in de eerste ronde, maar nu kan hij uit iets meer ervaring putten op een hoger niveau. Ogenschijnlijk vrij relaxed bouwde hij een goede stelling op. De a- en b-pion werden diep in de zwarte stelling geposteerd. Het net iets te optimistische plan van zwart werd snel om zeep geholpen. De torens hadden geen mogelijkheid om zich terug te trekken en konden ook geen onrust stoken. Een kwaliteitsoffer had geen effect, alleen dat het Tom een gewonnen stelling opleverde.

Vorig seizoen was een mislukt seizoen voor Freddie en dat ging ook nu nog even door. In een Hollandsche partij (Leningrader Systeem) was weinig aan de hand. Manoeuvreren, hier en daar wat stukken ruilen met als resultaat dat veld d5 met daarop een pion het middelpunt van de witte aanval werd. De aandacht om deze verdedigen was ten nadele van de zwarte stelling, die wit dan ook snel verplaatste naar de koningsvleugel. Met het uitvoeren van zijn 40e zet kwam Bij Freddie de klok op -1:00 te staan wat de wedstrijdleider tot de constatering bracht dat hij de tijd had overschreden. Omdat Freddie hem in onzekerheid bracht dat zijn tegenstander de partij moest claimen, ontstond er een vreemde situatie. Geen van de spelers was meer aanwezig toen de wedstrijdleider de stukken begon op te bergen. Niet echt een slimme actie op dat moment. Omdat Peter Goud ook aanwezig was, hem er toch maar even bijgehaald om duidelijkheid te scheppen in deze situatie. Om kort te gaan, de wedstrijdleider bleek gelijk te hebben, maar om dan de stukken op te gaan ruimen was niet goed. Overigens was de stelling verloren voor Freddie, hopelijk kan hij in Groningen het tij eindelijk weer keren.

De Spaanse opening zou iedereen ongeveer twintig zetten uit zijn hoofd moeten kennen, omdat die uit den treure is geanalyseerd. Er zijn vele varianten na ongeveer tien zetten maar ook daarna is het veelal bekend. Marcel Boel was hiermee waarschijnlijk iets beter bekend, want langzaam maar zeker kon hij een voordeeltje in de stelling bouwen. Na ongeveer 30 zetten was het tijd om te oogsten. Zwart mocht de taak van verdediger op zich nemen en Marcel nam dankbaar de stelling in handen. Een mooi samenspel van dame, toren en loper (zeker de moeite van het naspelen waard) resulteerde erin dat uiteindelijk de zwarte loper zielig en alleen ter verantwoording zou worden geroepen door zijn witte naamgenoot. Een mooie winst.

Na diverse seizoenen als invaller en net op de drempel van een hoger team te hebben gespeeld, mag Maarten Beekhuis dan nu als basisspeler zijn opwachting maken in het tweede team. En dat deed hij zoals gewoonlijk weer uitstekend. Soms ondoorgrondelijk, soms gewaagd, maar altijd vol overgave en klaar voor de strijd was het nu ook weer de typische Maarten-partij. Het was deze keer een gewaagde partij die hij net zo goed had kunnen winnen als verliezen. Het werd de tussenoplossing: remise. Zelf laat hij in de analyse zien hoe het allemaal had kunnen lopen.

Martin weet het aan de beslommeringen van de verhuizing dat hij een mindere partij speelde dan normaal. Een kleine “slip of the finger” kostte hem een pion die hij nooit meer terugzag. Daarna had hij totaal geen kans meer op herstel en zwart speelde de stelling soepel naar een overwinning. Martin heeft herstel beloofd!

Al met al mogen we niet klagen met dit gelijke spel, het had slechter kunnen aflopen want daar leek het in de loop van de middag wel op. Daarentegen had het ook goed kunnen gaan als bijvoorbeeld Erik en Maarten hun kleine voordeel hadden kunnen uitbuiten. Laten we het houden op drempelvrees van de 2e klasse, we beloven beterschap!

Homburg Apeldoorn 2 2157 - HSG 2             2054 4 - 4
1.Holger Lehmann    2192 - Kees Nagtegaal    2197 ½ - ½
2.Armen Hachijan    2151 - Herman van Engen  2158 1 - 0
3.Erik Smit         2227 - Wim van der Wijk  2083 0 - 1
4.Tom Meurs         2148 - Klaas Harmsen     2085 1 - 0
5.Freddie vd Elburg 2154 - Vincent Pandelaar 1991 0 - 1
6.Marcel Boel       2179 - Jorgen Henseler   2021 1 - 0
7.Maarten Beekhuis  2107 - Michael de Vos    1982 ½ - ½
8.Martin v Dommelen 2097 - Johan Lindeman    1913 0 - 1